ആലിയ ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടി നൽകി.
അതിനു ശേഷം അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ശ്രവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആ മാറിൽ പറ്റി ചേർന്നു.
മഹി നേരിയ ഗൗരവത്തോടെ അവളെ തന്നിൽ നിന്നും പിടിച്ചു മാറ്റി.
എന്നാൽ അവൾ കുതറിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും അവനിലേക്ക് പറ്റിച്ചേർന്നു.
എന്നാൽ മഹി ആലിയയെ ബലമായി തന്നിൽ നിന്നും പറിച്ചു മാറ്റി ഒരടി അകലത്തിൽ നിർത്തി.
“നമുക്ക് പോകാം ആലിയ”
“ശരി മഹിഭയ്യാ”
അവൾ മനസ്സില്ലാ മനസോടെ സമ്മതമേകിയതും അവൻ അവളുടെ ചുമലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് വാങ്ങിയ ശേഷം മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ആലിയ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ മഹിയെ അനുഗമിച്ചു.
താറാവിനെ പോലെ നിതബമാട്ടിക്കൊണ്ട് കുണുങ്ങി കുണുങ്ങിയുള്ള അവളുടെ നടത്തം സ്റ്റേഷനിൽ കണ്ടു നിന്നവരിലേക്കും ചിരി പടർത്തി.
സ്റ്റേഷന് പുറത്തെത്തി ജീപ്പിലേക്ക് അവൾ ചാടിക്കയറി.
ബാഗ് പുറകിൽ വച്ചു മഹി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.
“മഹിഭയ്യാ എന്നെ ഓടിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കില്ലേ, വാക്ക് തന്നത് ഓർമയില്ലേ?”
“ഹാ ഓർമയുണ്ട് ആലിയ…പിന്നീടൊരിക്കൽ ആവാം..ഇപ്പൊ ചെറിയൊരു പണിയുണ്ട്”
“ഓഹോ ആരുടെ കയ്യും കാലുമാ ഇന്ന് ഒടിച്ചിടാൻ പോകുന്നെ?”
ആലിയ വായ് പൊത്തി ചിരിച്ചു.
“അങ്കിതയെ നിനക്ക് അറിയില്ലേ? അവളെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി”
“ഓഹ് ഗോഡ് എന്നിട്ട്? അങ്കിത സേഫ് ആണോ മഹിഭയ്യാ?”
“എവിടാണെന്ന് ചെറിയൊരു വിവരം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്….നിന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു ചെന്ന് ആക്കിയ ശേഷം വേണം എനിക്കവളെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ….ഗ്രാമം മുഴുവൻ അവൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുവാ”
“മഹി ഭയ്യാ എങ്കിൽ ഞാനും വരാം….നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കാം”
“അതുവേണ്ട ആലിയ ഇത് അപകടം പിടിച്ച പണിയാണ്….എനിക്ക് റിസ്ക് എടുക്കാൻ പറ്റില്ല”
“അപ്പൊ സത്യായിട്ടും എന്നെ കൊണ്ടു പോകില്ലേ?”
ഇടുപ്പിൽ കൈകുത്തി മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നോക്കി.
“പറ്റില്ല ആലിയ അയാം സോറി”
“ഓക്കേ എങ്കിൽ ഞാൻ മഹിഭയ്യയുടെ ലീലാവിലാസങ്ങൾ രാധമ്മയോട് പറയാം എന്താ പോരെ?”
ഭീഷണി നിറഞ്ഞ അവളുടെ ചോദ്യം അവന്റെ കാതിൽ പതിഞ്ഞു.
രാധമ്മ എന്ന പേര് കേട്ടതും മഹി കിടന്ന് വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാധമ്മ മഹിയുടെ അമ്മയാണ്.