ഉമ്മ ഇപ്പോഴും ആ ഷോക്കിൽ തന്നെ..
ഞാൻ ഉമ്മാടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി..
ഉമ്മാ അവിടെ നിന്നും നീങ്ങി.. അപ്പുറത്തേക്ക് ഇരുന്നു..
പതിയെ.. പതിയെ.. ഊഞ്ഞാലിന്റെ ആക്കം കുറഞ്ഞു..
അത് നിന്നു..
ഞാനും.. ഉമ്മയും.. ഇറങ്ങി..
ഉമ്മ ഇപ്പോഴും ശെരി ആയിട്ടില്ല..
എനിക്കും ആകപ്പാടെ.. ഉള്ളിൽ പുക നിറഞ്ഞു..
ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്.. ഉമ്മാ ഇനി എന്നെ നോക്കുമോ??
എന്നോട് മിണ്ടുമോ..
എന്റെ മനസ്സും ആകെ കൈവിട്ട് പോയി..
എന്റെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു..
എനിക്ക് ആകെപ്പാടെ..
എളീമ : ഡാ.. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇവൾ പേടിച്ചോ??
ഞാൻ ഉമ്മാടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
ഉമ്മ എന്നെ നോക്കുന്നെ ഇല്ല..
വീണ്ടും എളീമ : ഇവളല്ലേ.. പേടിച്ചു മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും ല്ലേ..
ഞാൻ : ഇല്ല.. പേടി ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല..
എളീമ : ഓഹ്..
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ നടന്നു..
ഉമ്മ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് മാറി നടക്കുന്നു..
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു പൊന്നു..
വണ്ടിയിൽ വരുമ്പോഴും.. എന്ന ആ ചിന്തകൾ എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നു..
ആ പടക്കം പൊട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.. ഒരു പക്ഷെ..
ഞാൻ ഓർത്തു..
ഞാൻ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഉമ്മാടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
ഉമ്മ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു..
മുഖം എല്ലാം മാറി.. ആകെ വിഷമത്തിൽ..
അത് കണ്ട് എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ചാടി..
പെട്ടെന്ന് ഒരു വണ്ടി കുറുകെ വന്നു.. ഞാൻ ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു..
ഓഹ്..
എല്ലാരും ഒന്ന് പേടിച്ചു..
നീ എവിടേക്ക് നോക്കിയാടാ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നെ.. കണ്ണ് കണ്ടൂടെ.. എന്നെ ചീത്ത പറഞ്ഞു എളീമ..
എന്റെ നല്ല ജീവൻ ഒന്ന് പോയി..
ഉമ്മ അപ്പോ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കി..