ഉറക്കത്തിന് യാതൊരു ഭംഗവും വന്നിട്ടില്ല. എനിക്ക് വലിയ അഭിമാനം തോന്നി. ഞാൻ പുതപ്പ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഒരു സൈഡ് പൊതിഞ്ഞ് വച്ചു. മറ്റേ സൈഡിൽ എൻ്റെ എൻട്രിയാണ്.
ട്രോഫി എനിക്ക് കാണാവുന്നത് പോലെ, എന്നാൽ ട്രോഫിക്ക് ഉറക്കം തടസ്സമാവാത്ത രീതിയിൽ വാം ആംബിയൻ്റ് ലൈറ്റിൻ്റെ ലൂമിനോസിറ്റി സെറ്റ് ചെയ്ത് ഞാൻ അടുത്തിരുന്നു.
നെറ്റിയുടെയും മുടിയുടെയും ഇൻ്റർസെക്ഷനിൽ, ie. ഭാവിയിൽ ഒരു സിന്ദൂരരേഖയായി എനിക്ക് കുടിയിരിക്കേണ്ട സ്പോട്ടിൽ എൻ്റെ ചൂണ്ടുവിരലിൻ്റെ നഖം കൊണ്ട് ഞാൻ പതുക്കെ സ്ക്രാച് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു, മുടിയും സ്കിന്നും കൂട്ടി. കിരുകിരുകിരാന്ന്… ഞാൻ ഉള്ളിൽ മൂളി..
“No place for beginners or sensitive hearts…
When sentiment is left to chance…
No place to be ending but somewhere to start…
No need to ask,
He’s a smooth operator…
Smoooooooth operator……
Smooth operator…..”
(song: Smooth Operator by sade)
പിന്നെ നഖം തൊടാതെ വിരലിൻ്റെ ടിപ് വച്ച് അവിടെത്തന്നെ small circular and oscilating rubbing. പെണ്ണൊന്നു ചെറുതായി സ്ട്രെച്ച് ചെയ്തിട്ട് പിന്നെയും ക്യാറ്റ്സിനേപോലെ കുറുകിക്കുറുകി ഒന്ന് കൂടി കംഫർട്ടബിൾ ആയി അമർന്ന് കിടന്നു.
Sooo tiny and cute. My Pokemon… My little baddie… ചെറുത് എന്ന് വച്ചാൽ സൈസ് കൊണ്ട് മാത്രമല്ല, കിടപ്പിലും ടോട്ടൽ വൈബിലും അനക്കത്തിലുമൊക്കെ കുഞ്ഞാവ. ഈ ബേബി എങ്ങനെ എന്നെ വളർത്തിയോ എന്തോ…