Posted by
അമൃത: (തല താഴ്ത്തി) “അത് സാർ… ഞാൻ…
പ്രസാദ്: ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവൻ കേൾക്ക്. നിനക്ക് പഠിക്കേണ്ടേ? നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങാനും ഉയർന്ന നിലയിൽ എത്താനും കഴിവും കാലിബറുമുള്ള കുട്ടിയാണ് നീ. നിന്റെ ഭാവി കളയാൻ പാടുണ്ടോ? നിലവിൽ ഇത് ഞാൻ വലിയൊരു പ്രശ്നമാക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ വീട്ടിൽ അറിയിച്ചാൽ അത് നിന്റെ പഠനത്തെയും സമാധാനത്തെയും ബാധിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
അമൃത: സാർ ഇത് ആരോടും പറയരുത്, ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവില്ല…
പ്രസാദ്: “വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കാര്യമില്ല അമൃതേ, പ്രവർത്തിയിലാണ് വേണ്ടത്. പക്ഷേ, നീ ഇനിയും ഇതുമായി മുന്നോട്ട് പോകാനാണ് നിന്റെ പ്ലാനെങ്കിൽ എനിക്ക് കുറച്ച് ഗൗരവമായി തന്നെ ആലോചിക്കേണ്ടി വരും. എന്റെ മുന്നിൽ പഠിച്ചു വളരുന്ന ഒരു കുട്ടി സ്വന്തം ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. അതുകൊണ്ട് തീരുമാനം നിന്റേതാണ്.”
അമൃത: “എനിക്ക് മനസ്സിലായി സാർ. എനിക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റി. സാർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, എന്റെ ശ്രദ്ധ പഠനത്തിലായിരിക്കണം. ഇനി ഇങ്ങനെയൊരു പരാതി സാറിന് കേൾക്കേണ്ടി വരില്ല.”
പ്രസാദ്: “അതാണ് എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്. ആ ആത്മവിശ്വാസം നിന്റെ റിസൾട്ടിലും എനിക്ക് കാണണം. ഇപ്പോൾ പോയി പഠിക്കാൻ നോക്ക്.”
പ്രസാദ് സാറിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്തംഭിച്ചു നിന്ന അമൃത, മറുപടിയൊന്നും പറയാനാവാതെ വേഗം അവിടെ നിന്നും ക്ലാസിലേക്ക് നടന്നു. . ആ തിരക്കിനിടയിലും അവനെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും എങ്ങും കണ്ടെത്താനായില്ല.