Posted by പ്രസാദ് സാർ ചെയ്ത ക്രൂരതകളും, അത് മറയ്ക്കാൻ താൻ പറഞ്ഞ പച്ചക്കള്ളങ്ങളും, അമ്മയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയി.
പകുതി കീറിയ ബ്ലൗസും ദേഹത്തെ പാടുകളും താൻ ആസ്വദിച്ച സുഖവുമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതം എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് വലിയ പേടിയും മാനസികാഘാതവും (trauma) തോന്നി.
അവൾ കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന് വിങ്ങിക്കരയുകയായിരുന്നു. “ഞാൻ എന്താണ് ഈ കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്? പാവം എന്റെ അമ്മ… എന്നെ ഇത്രയും വിശ്വസിക്കുന്ന അമ്മയോടാണല്ലോ ഞാൻ ഇത്രയും വലിയ കള്ളം പറഞ്ഞത്,” അവൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇനി മേലിൽ ഇത്തരം തെറ്റുകളിലേക്ക് പോകില്ലെന്നും, ഒരു നല്ല കുട്ടിയായി പഠിച്ചു ജീവിക്കണമെന്നും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
ആ സമയത്താണ് ശ്രീദേവി മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. മകൾ തകർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.
ശ്രീദേവി: (അമൃതയെ ചേർത്തുപിടിച്ച്) “മോളേ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ആ പാപി ഇനി നിന്റെ നിഴൽ പോലും കാണില്ല.”
അമൃത അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ കരച്ചിലിൽ ഒരുതരം കുറ്റബോധവും പശ്ചാത്താപവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അമൃത: (വിറയലോടെ) “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അമ്മേ. ഞാൻ… ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലാണ്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. എനിക്ക് ഇനി പഴയതുപോലെ കോളേജിൽ പോകാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയില്ല. ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ തെറ്റാണോ അമ്മേ?”