Posted by
മിനിറ്റുകൾ മണിക്കൂറുകൾ പോലെ നീണ്ടുപോയി. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം അമൃതയുടെ ഫോൺ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു. വിനുവായിരുന്നു അത്. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു.
വിനു: (ശാന്തമായ, എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ) “അമ്മു… കരയണ്ട. നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, നീ എന്നോട് ഇത് തുറന്നു പറഞ്ഞല്ലോ, അത് മതി എനിക്ക്. നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ല, നിന്റെ സത്യസന്ധതയാണ് എനിക്ക് വലുത്.”
അമൃതയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.
വിനു: “നീ പേടിക്കണ്ട. അതൊന്നും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ആ ട്രോമയിൽ നിന്നാവാം നിന്റെ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകൾ വന്നത്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു നിന്നാൽ എല്ലാം ശരിയാക്കാം. നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ പഴയതിലും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
വിനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ അമൃതയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവൻ നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളെല്ലാം വിനു ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, വിനുവിന്റെ ഈ വലിയ മനസ്സിന് മുന്നിൽ ഇനി താൻ എങ്ങനെ പെരുമാറും?
വിനുവിന്റെ ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട് അമൃത കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് വിനുവിന്റെ ശബ്ദം മാറി, അത് സ്നേഹവും കുസൃതിയും കലർന്ന ഒന്നായി മാറി.
വിനു: “സാരമില്ലെടാ… ഇനി നീ ഒന്ന് ചിരിക്കൂ എന്റെ ‘അമ്മൂസേ’…”
ആ വിളി കേട്ടതും അമൃതയുടെ ദേഹത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. വിനു സ്നേഹം കൊണ്ട് വിളിച്ച ഒരു വിളിപ്പേര് മാത്രമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ അമൃതയെ സംബന്ധിച്ച്,