Posted by അനന്തു അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ശത്രുവിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ച അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അന്ന് പെയ്ത മഴ ഇന്നും പെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്ന് അവന്റെ കൂടെ അവളില്ല. എങ്കിലും,
പ്രതികാരത്തിന്റെ ഭാരമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ലഘുവായിരുന്നു.
ശാലിനി ജനാലയിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ അനന്തുവിന്റെ കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് അസാധ്യമാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, എങ്കിലും അവൾക്ക് നൽകപ്പെട്ട ആ ‘രണ്ടാം ജന്മം’ ഒരു പ്രായശ്ചിത്തമായി അവൾ ഏറ്റെടുത്തു.
വർഷങ്ങൾ ഒത്തിരി കടന്നുപോയി. അനന്തുവിന്റെ സാമ്രാജ്യം വളർന്നു പന്തലിച്ചു. അധികാരവും പണവും അവനെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലെത്തിച്ചു. എങ്കിലും അവന്റെ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഒരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു…
അനന്തുവിന്റെ ചേട്ടന്റെ മകൻ, പത്തു വയസ്സുകാരനായ ആര്യൻ, ഒരു അവധിക്കാലത്ത് അനന്തുവിന്റെ അരികിലെത്തി. ലൈബ്രറിയിൽ ഗൗരവത്തോടെ ഫയലുകൾ നോക്കിയിരുന്ന ചെറിയച്ഛന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു:
“ചെറിയച്ഛാ… എല്ലാവർക്കും കൂട്ടിന് ഒരാളുണ്ടല്ലോ. അച്ഛന് അമ്മയുണ്ട്, എനിക്ക് ചേച്ചിയുണ്ട്. പക്ഷേ ചെറിയച്ഛൻ മാത്രം എന്താ കല്യാണം കഴിക്കാത്തത്? ആരും ചെറിയച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലേ?”
അനന്തു ആ കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ട് പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ മടക്കിവെച്ച് അവനെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.