Posted by ഇത് എന്നോട് വിലപ്പോകില്ല.” അവൾ അവനെ തനിച്ചാക്കി പോയി. അവളുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒരു വലിയ കല്ല് പോലെ അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കടുത്ത ദേഷ്യം അവനിൽ ഉയർന്നു—എങ്ങനെ അവൾക്ക് ഇത്ര പരുഷമായി പെരുമാറാനും, പെട്ടെന്ന് വിധിക്കാനും കഴിയും?
എന്നാൽ അപ്പോൾ, അവൻ്റെ അമ്മയുടെ ശാന്തമായ ശബ്ദം മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി: അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ സമയം നൽകുക. അവൻ ദേഷ്യം വിഴുങ്ങി, ക്ഷമ തിരഞ്ഞെടുത്തു. അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല, പിന്തുടർന്നില്ല.
ജീവിതം അതിൻ്റെ വഴിക്കുപോയി. ലക്ഷ്യബോധമുള്ള അനുരാധ ഐ.എ.എസ്. പരീക്ഷ പാസായി, പിന്നീട് തൻ്റെ ഔദ്യോഗിക നിയമനത്തിനായി ഡൽഹിയിലേക്ക് പോയി. അതേപോലെ ദൃഢചിത്തനായ അർജുൻ ഐ.പി.എസ്. പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കി പോലീസിൽ ചേർന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും തങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിട്ട ഔദ്യോഗിക പദവിയിലെത്തി—അവൾ ആദരണീയയായ ഐ.എ.എസ്. ഓഫീസർ; അവൻ നിയമം പാലിക്കാൻ സമർപ്പിച്ച പോലീസ് ഓഫീസർ. ഒരു മതിൽ കൊണ്ട് മാത്രം വേർതിരിച്ചിരുന്ന അവരുടെ വഴികൾ, ഇപ്പോൾ സംസ്ഥാനങ്ങളും ജോലിയും കൊണ്ട് അകന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആ വാർത്ത വന്നത്. അനുരാധ ഒരു ഔദ്യോഗിക കാര്യത്തിനും കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാനുമായി വീട്ടിൽ വന്നു. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ, അവളുടെ പ്രായത്തെക്കുറിച്ചും ഔദ്യോഗിക ശ്രദ്ധയെക്കുറിച്ചും ആശങ്കാകുലരായി, അവൾ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
ചർച്ചകൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു, തീരുമാനം അന്തിമവും: ഒരു വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചു. അർജുൻ ഈ കിംവദന്തികൾ കേട്ടു—പിന്നീട് സ്വന്തം അമ്മ അത് സ്ഥിരീകരിച്ചു—അവൻ്റെ ലോകം തകർന്നു. അവർ തമ്മിലുള്ള സൈദ്ധാന്തിക അകലം ഒരു ഭൗതിക വേദനയായി മാറി.