Posted by एकाന്തതയിൽ അവൻ്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ഓടിപ്പോകാനുള്ള, ഈ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന പട്ടണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു വികാരം അവനെ കീഴടക്കി. എന്നെന്നേക്കുമായി പോകാൻ അവൻ ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ അവസാനമായി, അവൻ ആ പരിചിതമായ വഴികളിലൂടെ നടന്നു, അവൾ ഇരിക്കുന്ന ബെഞ്ചിനടുത്ത് നിന്നു—പിന്നെ അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു, താൻ വളരെക്കാലം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച സ്നേഹത്തിൻ്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിച്ചു.
രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്തുനിന്ന് ഒരു ഫോൺകോൾ വന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു കുടുംബപരമായ ആവശ്യം കാരണം വിവാഹ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് ഉടൻ വരാൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അവൻ മാതാപിതാക്കളെ കൂട്ടാൻ പോകുകയാണെന്ന് കരുതി ആ വലിയ, അലങ്കരിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അവൻ അവരെ പുറത്ത് കണ്ടില്ല. അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു. അവർ അവനോട് അകത്തേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു. അവൻ അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു.
അവിടെ വെച്ച് അവൻ്റെ കസിൻമാർ അവനെ കണ്ടു, പെട്ടെന്ന് അവനെ പിടികൂടി വസ്ത്രം മാറ്റാൻ ഒരു മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരു മണവാളനെപ്പോലെ അവൻ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. “ഇത് ആരുടെ കല്യാണമാണ്? ഞാൻ ആരെയാണ് വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നത്?” സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കിയ അർജുൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അവൻ്റെ കസിൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലപ്പാവ് ശരിയാക്കി. “എല്ലാം തീരുമാനിച്ചതാണ്. കുടുംബത്തെ വിശ്വസിക്കൂ. അവളെ ഉടൻ കാണാം.” സംശയവും ഭയവും അവിശ്വസനീയമായ പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവൻ പ്രധാന സ്റ്റേജിലേക്ക് നയിക്കപ്പെട്ടു.