Posted by വിശ്വനാഥ് തന്റെ ഒരു കൈ അമ്മയുടെ സാരിക്കുള്ളിലൂടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടായെങ്കിലും അത് ഉടനെ ഒരു ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിക്ക് വഴിമാറി. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ നിതംബങ്ങളിൽ അമരുകയും പതുക്കെ അവയുടെ ഇടയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നതും അമ്മയുടെ ഇരിപ്പിലെ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.
അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി. വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മിക്കൊണ്ട് ഒരു തമാശ പറഞ്ഞു:
വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, നിന്റെ ഈ കറികൾക്ക് ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂടാണല്ലോ… അകത്തേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും ആ ചൂട് കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. നിന്റെ ആ ‘സ്പെഷ്യൽ മരുന്ന്’ ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ടോ?”
അമ്മ ശ്വാസം പതുക്കെ വിട്ടുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥനെ നോക്കി ഒരു മദാലസമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ആ സ്പർശനം അമ്മ ആസ്വദിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ശാലിനി: “അത് വിശ്വേട്ടന് തോന്നുന്നതാണ്… ചില മരുന്നുകൾ ഉള്ളിലെത്തുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും. പക്ഷേ ആ ചൂട് മാറ്റാൻ വിശ്വേട്ടന്റെ കയ്യിൽ നല്ല ഐസ് പോലെയുള്ള മരുന്നുണ്ടല്ലോ… ഇന്ന് രാത്രി അത് ഉപയോഗിച്ചാൽ മതി.”
വിശ്വനാഥ് കൈകൾ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു, കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞതുപോലെ.
വിശ്വനാഥ്: “തീർച്ചയായും… ആ പത്ത് മാസത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ന് രാത്രി ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പരിശോധന തന്നെ നടത്താം. നിന്റെ ഈ ‘പെയിൻ’ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.”