അമ്മ ഒന്ന് വിറച്ചു. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അമർന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മൂളൽ പുറത്തുവന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ട് അമ്മ പെട്ടെന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
ലക്ഷ്മിയമ്മ ടേബിളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് വളരെ സ്വാഭാവികമായി തന്റെ കൈകൾ പിൻവലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അമ്മയുടെ ആ ചിരിയും വിശ്വനാഥന്റെ ആ നോട്ടവും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അമ്മയുടെ സാരിയുടെ പുറകിൽ വിശ്വനാഥന്റെ വിരലുകൾ അമർന്നതിന്റെ പാടുകൾ ചുളിവുകളായി വീണു കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ അമ്മയെ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ അയാൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും അവൾ അത് ആസ്വദിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആ രാത്രിയിൽ ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ പോകുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ ഓർത്ത് ഞാൻ എന്റെ കാതുകൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
അമ്മയും വിശ്വനാഥനും അവരുടെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നുപോയപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ലോകം എന്റെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുക്കി. അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം പതുക്കെ ഒരുതരം അറപ്പായി മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ സ്പർശനങ്ങളിൽ നിന്നും നുണകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ പുസ്തകങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചു. പഠനത്തിൽ ഞാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. എന്റെ ഏകാന്തതയിൽ എനിക്ക് കൂട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയും പിന്നെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.
എനിക്ക് കോഡിംഗിനോടുള്ള ഭ്രമം അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, എന്നെ അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താനുള്ള ഒരു എളുപ്പവഴിയായിട്ടാകാം, വിശ്വനാഥൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും പുതിയ മോഡൽ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ വാങ്ങിത്തന്നു.