മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് വരുണിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും എന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളഞ്ഞു കയറുകയായിരുന്നു.
വരുണിന്റെ അച്ഛൻ: “അതൊക്കെ പഴയ കാര്യങ്ങളാണ് വരുൺ. വിശ്വനാഥനും ശാലിനിയും പണ്ടേ ഒന്നാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരാണ്. ഫിലിപ്പ് മരിക്കുന്നതിന് ശേഷം ശാലിനിയും വിശ്വനാഥും വീണ്ടും അടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്ന കുട്ടികൾ വിശ്വനാഥന്റേതാണ്. ശാലിനി അന്ന് ഗർഭിണിയായിരുന്നതും വിശ്വനാഥന്റെ കുഞ്ഞിനെയായിരുന്നു.”
ഞാൻ തകർന്നുപോയി. വരുണിന്റെ അച്ഛൻ നിർത്തിയില്ല.
വരുണിന്റെ അച്ഛൻ: “ഫിലിപ്പിന്റെ മരണശേഷം അവർ ഉടനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. പക്ഷേ നിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അവരുടെ ആദ്യ മകന് അത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതിയാണ് അവർ ആ വിവാഹകാര്യം രഹസ്യമാക്കി വെച്ചത്. ശാലിനി പിന്നീട് പ്രസവിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ വിശ്വനാഥന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെയാണ് വളർത്തുന്നത്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ശാലിനി ഇപ്പോഴും ഫിലിപ്പിന്റെ വിധവയായി അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. ആ പാവം കുട്ടി ഇപ്പോഴും വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് അവർ വെറും സുഹൃത്തുക്കളാണെന്നാണ്.”
ഫോൺ കട്ടായി. മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.
എന്റെ അമ്മ… അവൾ അച്ഛനെ വഞ്ചിക്കുക മാത്രമായിരുന്നില്ല ചെയ്തത്. അവൾ വിശ്വനാഥന്റെ കുഞ്ഞിനെ വയറ്റിൽ ചുമക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്. ആ ‘ഹോർമോൺ മരുന്ന്’ എന്നും ‘പത്ത് മാസത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റ്’ എന്നും പറഞ്ഞ് അവർ എന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അന്ന് റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് വിശ്വനാഥൻ അമ്മയുടെ വയറിന് താഴെ തൊട്ടു ചോദിച്ച ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം ഇത്രയും ഭീകരമായിരുന്നോ?