കാടിനുള്ളിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഏകദേശം അരമണിക്കൂറോളം നടന്നു. ദീപക് എൻ്റെ കൈ വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു, ഓരോ പാറക്കെട്ടുകൾ കയറുമ്പോഴും അവൻ എൻ്റെ ഇടുങ്ങിയ ചന്തിയിൽ പതിയെ തള്ളുകയും താങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ സഹായം എനിക്കെത്രത്തോളം ആവശ്യമായിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. പ്രവീണും ഗോവിന്ദും ഞങ്ങളുടെ പിറകെ ചിരിച്ചും കളിയാക്കിയും വന്നു.
“ആയിഷാ, ആ പിങ്ക് ലൈൻ കാണാൻ ഇവിടെ വെളിച്ചം കുറവാണല്ലോ. ഇങ്ങോട്ട് അടുത്ത് വാ,” ഗോവിന്ദ് ചിരിച്ചു.
“പോടാ! നീയിത് നിർത്തില്ലേ? മര്യാദയ്ക്ക് നടക്കെടാ, കാൽ തെറ്റി വീഴും,” ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, പ്രവീൺ ഒരു കുസൃതി കാണിച്ചു.
ഞാൻ എൻ്റെ ഷൂ ലേസ് കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ, പ്രവീൺ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നുനിന്നു.
“ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കിക്കോട്ടെ?” അവൻ എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
ഞാൻ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് ഷൂ ലേസ് കെട്ടുന്നതിനിടയിൽ, അവൻ എൻ്റെ യോഗാ പാന്റിൻ്റെ ഇലാസ്റ്റിക് അൽപ്പം താഴേക്ക് വലിച്ചു. എൻ്റെ പിങ്ക് പാന്റീസിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം അവന് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
“വൗ…” അവൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ എൻ്റെ ചെവിയിൽ തട്ടി.
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ തള്ളിമാറ്റി. “പോടാ അവിടുന്ന്. വേഗം നടക്ക്! വെള്ളച്ചാട്ടം കാണണ്ടേ?”
“നിങ്ങൾ കാരണം എനിക്ക് ഭ്രാന്തെടുക്കുന്നു,” ഞാൻ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ എൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരുതരം ഇളക്കം ആയിരുന്നു.
കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോൾത്തന്നെ വെള്ളത്തിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി. ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു ചെറിയ തുറന്ന സ്ഥലത്തെത്തി. മുന്നിൽ പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം! ചുറ്റും പച്ചമരങ്ങൾ, ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം.