Posted by ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറോളം ഞങ്ങൾ ആ വേഷത്തിൽ മാളിൽ കറങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ കൂടുതൽ ധൈര്യവതിയായി. ആളുകളുടെ നോട്ടം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. ഞാൻ ഒരു പ്രദർശന വസ്തുവാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി, ആ തോന്നൽ എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
സമയം രാത്രിയായി. എട്ടര കഴിഞ്ഞു. “ഇനി നമുക്ക് പോകാം. വീട്ടിൽ എത്താൻ ലേറ്റ് ആകും,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ശരി, പോകാം,” അവർ എഴുന്നേറ്റു.
ഞങ്ങൾ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. മാളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടും തണുപ്പും എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. “എടാ… എനിക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല. വാപ്പയും ഉമ്മയും കണ്ടാൽ എന്നെ കൊന്നുകളയും,” ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ… അത് ശരിയാണല്ലോ. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?” ഗോവിന്ദ് ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് ഡ്രസ്സ് മാറണം. എവിടെയെങ്കിലും വണ്ടി നിർത്ത്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഇനിയിപ്പോ എവിടെ നിർത്താനാണ്? ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങും റെസ്റ്റ് റൂം ഇല്ല. മാത്രമല്ല, ഇത്രയും രാത്രി വിജനമായ സ്ഥലത്ത് വണ്ടി നിർത്തുന്നത് സേഫ് അല്ല,” പ്രവീൺ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?” എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. ദീപക് എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “പേടിക്കണ്ട. ഒരു വഴിയുണ്ട്.” “എന്ത് വഴി?” “നമുക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നീ ഡ്രസ്സ് മാറ്. പുറത്ത് നല്ല ഇരുട്ടാണ്, വണ്ടിക്ക് ടിന്റഡ് ഗ്ലാസ് ഉണ്ട്. ആരും കാണില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.