Posted by താഴമ്പൂക്കുരുന്നുകള് സുഗന്ധം തീര്ത്ത നീണ്ടമുടിയിഴകളും പ്രണയം കനവ് നോറ്റ് വിതുമ്പുന്ന മാറിടവും ഹൃദയത്തിലെ പ്രണയ ദീപനാളം തിളക്കം നല്കുന്ന സ്വര്ണ്ണവര്ണ്ണമുള്ള വയറിന്റെ ഭംഗിയും ഞരമ്പില് തീ നിറയ്ക്കുന്ന നിതംബഭംഗിയും രവിശങ്കറെ പരവശനാക്കി.
ട്യൂലിപ്പുകള് നിറഞ്ഞ ആ പ്രണയ കുടീരത്തില്, അവന് അവളെ അമര്ത്തിപ്പുണര്ന്നു.
“രവിയേട്ടാ…”
അവള് കുതറിക്കൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.
“ന്താ ഇദ്? ആളുകള്…..! കാണും..മോശാണ്…”
അവള് മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അയാളുടെ ചുണ്ടുകള് അവളുടെ അധരത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മഞ്ഞിന്റെ ചിറകുകള് വിടര്ത്തി കാലം തങ്ങള്ക്ക് ചുറ്റും പറക്കുന്ന ആ സമയം, അവന്റെ ബലിഷ്ടമായ കരവലയത്തില്, അധരത്തിന്റെ ചൂടില് കുതിര്ന്ന മധുരമറിയവെ അനിത സ്ഥലമോ സമയമോ ഗൌനിക്കാന് വിസമ്മതിച്ചു.
ഒരേയൊരു യാഥാര്ത്ഥ്യം മാത്രമറിയാന് അവളുടെ മനസ്സ് വെമ്പി.
രവിശങ്കറിന്റെ കൈകള് തന്റെ പിമ്പിലേക്ക് നീളുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം നിതംബത്തിന്റെ കനപ്പില് കൈകള് അമരുന്നതും. അപ്പോള് അവളുടെ മുലകളുടെ ഭാരം മുഴുവന് അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചില് അമര്ന്നു. ശരീരത്തിന്റെ വിതുമ്പല് അസഹ്യമായപ്പോള് അവള് കണ്ണുകള് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി.
അവനും അതറിഞ്ഞ് കണ്ണുകള് തുറന്നു.
“നമുക്ക്, രവിയേട്ടാ, കോട്ടേജിലേക്ക് പോകാം…”
അവള് അവന്റെ കാതില് മന്ത്രിച്ചു.
“ന്തിനാ മോളൂ?”
“രവിയേട്ടന് അവിടെ വെച്ച് എന്നെ സ്നേഹിക്കാന്…എനിക്ക് രവിയേട്ടനെ സ്നേഹിക്കാന്…”
“നിന്നെ എങ്ങനെയാ ഞാന് സ്നേഹിക്ക്വ ന്റെ പെണ്ണേ?”
“എന്റെ ദേഹത്തിന്റെ ശിലയഴകില് തൊട്ട്…”
“ശിലയഴകോ? ഓ! മനോഹരമായ കവിത!”
“ഞാന് രവിയേട്ടന്റെ കവിതയല്ലേ?”
“ഞാന് നിന്നിലേക്ക് കുറെ മയിലിണകളെ പറത്തിവിടാന് പോകുന്നു… നീ പറഞ്ഞ ദേഹത്തിന്റെ ശിലയഴകിലേക്ക്…എന്റെ ചുണ്ടുകള് വിരലുകള്, നെഞ്ച്, എന്റെ അരക്കെട്ട്, പിന്നെ അഗ്രത്ത് വിടര്ന്ന പൂവുള്ള സൃഷ്ടിയുടെ താമരത്തണ്ടിലേ ചൂട് ..ഇതിനെയൊക്കെ നിന്നിലേക്ക്…”