Posted by പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ഒരു വഴക്കും അവിടെ ഉണ്ടായില്ല. .
പകരം, പാർവ്വതിയമ്മ ചിത്രയുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ച് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…
”കരയണ്ട മോളേ… നീയിങ്ങനെ കരഞ്ഞ് തളരണ്ട,” പാർവ്വതിയമ്മയുടെ സ്വരം വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.
“ആണുങ്ങൾ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്, അവർക്ക് അവസരം കിട്ടിയാൽ അവർ അത് ഉപയോഗിക്കും. നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങളാണ് എന്നും സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.”
ചിത്ര അമ്പരപ്പോടെ പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…
അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പാർവ്വതിയമ്മ തുടർന്നു:
”ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കണ്ട. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ ശ്രദ്ധിക്കണം… അവൻ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒഴിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അടിക്കുപിടിക്കാതെ നോക്കണം… ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്ക്… താഴെ മഹി കാത്തുനിൽക്കുകയല്ലേ, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ വേണം അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങാൻ.”
പാർവ്വതിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിത്ര സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ഒതുക്കിത്തീർക്കണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്ന പാർവ്വതിയമ്മയെ അവൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി നിന്നു…
”വേഗം പോയി മുഖം കഴുകി വാ. മഹിയോട് ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചോളാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് പാർവ്വതിയമ്മ അവളെ ബാത്റൂമിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ടു…
തന്റെ ജീവിതം തകരുമെന്ന് പേടിച്ച നിമിഷത്തിൽ, പാർവ്വതിയമ്മയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ഈ പിന്തുണ ചിത്രയ്ക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും പാർവ്വതിയമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല.