Posted by കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് മനസ്സിലായ ജാനകി വേഗത്തിൽ ഓടിവന്ന് ആനന്ദിനും അവർക്കും ഇടയിൽ കയറി നിന്നു.
അവൾ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജാനകിയുടെ ആ സ്പർശനത്തിൽ ആനന്ദിലെ വേട്ടമൃഗം ശാന്തമായി. അവന്റെ മുഖത്തെ കോപം പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. പകരം, തന്റെ ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു.
ജാനകിയെ മൃദുവായി അടർത്തിമാറ്റിയ ശേഷം, അവൻ വീണ്ടും തനുവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴും പേടിയും ദേഷ്യവും കാരണം കിതച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
“സോറി…”
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ മൃദുവായി അവൻ പറഞ്ഞു….
യാതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാത്ത ആ വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട്, അവിടെയൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
തനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഏതോ പഴയൊരു പാട്ടിന്റെ ഈണം പതിയെ മൂളിക്കൊണ്ട്, കസവുമുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി ആ അമ്പലപ്പറമ്പിലൂടെ അവൻ നടന്നു മറയുന്നത് വരെ അവിടെ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൻ കണ്ണിൽ നിന്നും മാഞ്ഞതും തനുവിന്റെ അടക്കിവെച്ച ദേഷ്യം മുഴുവൻ ജാനകിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അവൾ ജാനകിയോട് ചോദിച്ചു:
“അവൻ നിന്റെ ആരാടി? എന്ത് അധികാരത്തിലാ അവൻ എന്റെ ദേഹത്ത് തൊട്ടതും, എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ പേടിപ്പിച്ചതും?”
തനുവിന്റെ ദേഷ്യം കണ്ട് ജാനകി ഒന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി അവളോട് പറയാൻ തുടങ്ങി:
“തനു… ആനന്ദേട്ടൻ നീ വിചാരിക്കുന്ന പോലെയല്ല, ഉള്ളിൽ ഭയങ്കര പാവമാ. ജനിച്ചു ഒരു വർഷം തികയുന്നതിന് മുൻപേ ഏട്ടന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചുപോയതാ. പിന്നെ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയുമാ. അവരാ ഏട്ടനെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തി വലുതാക്കിയത്. പക്ഷേ, ഏട്ടന് പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയുന്നതിന് മുൻപ് അവരും പോയി. ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് ഏട്ടൻ തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കാ…”