ആ തീരുമാനം കേട്ടപ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചതും സന്തോഷിച്ചതും തനുവാണ്. സ്വന്തം വീടുവിട്ട് മറ്റൊരു നാട്ടിലേക്ക് പഠിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ, തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരി ജാനുവിന്റെ വീട്ടിൽ അവളോടൊപ്പം താമസിച്ച് പഠിക്കാമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ. ആ വലിയ ആഗ്രഹമാണ് ഇപ്പോൾ ഈ മഴയത്ത്, ഈ ചെറിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നത്.
അവർക്കൊപ്പം കൊച്ചിയിലെ ക്യാമ്പസ് കാലം തൊട്ടേ കൂട്ടായി നടക്കുന്ന ആ രണ്ട് ആൺകുട്ടികളും(അതുൽ, നീരജ് ) ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജാനകിയോട് കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി.
“ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട, കാറ്റടിച്ച് നല്ല തണുപ്പുണ്ട്. ബാക്കി വിശേഷങ്ങളൊക്കെ നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയിട്ട് പറയാം. വാ… അച്ഛനും അമ്മയും നിങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിപ്പുണ്ട്.”
ജാനകി അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു…..
ശേഷം വിശേഷങ്ങൾക്ക് വിരാമമിട്ട് മഴ തോർന്ന, നനഞ്ഞ പാടവരമ്പിലൂടെ അവർ ജാനകിയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു തുടങ്ങി…..
ഇരുവശത്തും കാറ്റിലാടുന്ന നെൽച്ചെടികളും, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും ആ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കിയിരുന്നു. കൂട്ടുകാർ അവർക്ക് പിന്നിലായി ഓരോരോ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നുണ്ട്. ഏറ്റവും മുന്നിലായി നടക്കുകയായിരുന്ന ജാനകിയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നടത്തത്തിന്റെ വേഗതയൊന്ന് കുറച്ച്, തനുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു നടന്നു.
“തനു…”
ജാനകി പതിയെ വിളിച്ചു,
“നിനക്ക് എന്റെ തറവാട് ഇഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല കേട്ടോ. നിന്റെ കൊച്ചിയിലെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലെ പോലത്തെ ആഡംബരങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളൊന്നും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലുണ്ടാവില്ല…”