Posted by പക്ഷേ ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള രാത്രികളിൽ ഇക്ക മാറിപ്പോയി. ആദ്യത്തെ മൃദുത്വം മാഞ്ഞ്, അവന്റെ തൊടലുകൾ കുരിടിച്ചു വന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ വേദനയായി മാറി. അവൻ അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി—വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും. റസിയയുടെ ഹൃദയം പതുക്കെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “ഇക്ക… എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ?” എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടും മറുപടി കിട്ടിയില്ല. പകരം കൂടുതൽ കുരിട്ടലുകൾ, കൂടുതൽ വേദന.
ഒരു രാത്രി, കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് തെങ്ങുകളുടെ ഇലകൾ മന്ദം മന്ത്രിക്കുന്നത് കേട്ടു. പുറത്തെ നിലാവ് ഇപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു—പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. “ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല…” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് അവൾ ബാഗ് എടുത്തു. ഇക്ക ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ഒരു നോട്ടം നോക്കി—ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹവും വേദനയും കലർന്നു. പിന്നെ നിശബ്ദമായി വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി നീണ്ടതായി തോന്നി. കാലുകൾ വേദനിച്ചു, ഹൃദയം കൂടുതൽ വേദനിച്ചു. വഴിയിൽ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിൽ തഴുകി—അത് പോലും സമാധാനം തന്നില്ല. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മ വാതിലിൽ നിന്ന് നോക്കി നിന്നു. റസിയ ഉമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു വീണു. “ഉമ്മേ… ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നു…” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണീർ ഒഴുകി.
ആ രാത്രി അവൾ ഉമ്മയോടൊപ്പം കിടന്നു. പഴയ മുറിയിലെ പഴയ കിടക്ക, പഴയ മണം—എല്ലാം പഴയ ഓർമകളെ ഉണർത്തി. പക്ഷേ ഹൃദയത്തിലെ വേദന പുതിയതായിരുന്നു. “ഞാൻ സ്നേഹിച്ചത് തെറ്റായിരുന്നോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചു. പുലർച്ചെ ജനലിലൂടെ സൂര്യോദയം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി—ജീവിതം ഇനിയും തുടരണം. വേദനയോടെ, കണ്ണീരോടെ, പക്ഷേ തനിച്ചല്ല. ഉമ്മയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു. സ്നേഹം തകർന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം വീടിന്റെ ചൂട് അവളെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉമ്മയുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് അവൾ മന്ത്രിച്ചു: “ഉമ്മേ… ഇനി ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും.