കടം [മഹിരാവണൻ]

 

“ആഹ്ഹ്!! ശരണ്യ!!!” അവൻ മനസ്സിൽ അലറി.

 

ആ ചിന്തയിൽ അവന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.

 

ആർത്തലച്ചു വന്ന അവന്റെ കുണ്ണപ്പാൽ ബാത്‌റൂമിലെ തറയിലേക്ക് തെറിച്ചു.

 

ആ ശുക്ലം ബാത്‌റൂമിലെ തണുത്ത തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതോടെ രാജീവിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ ലഹരി പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞുപോയി. ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു അടുത്ത നിമിഷം അവന് തോന്നിയത്. താൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു ആഞ്ഞടിയായി അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.

അവൻ കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിരൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം വല്ലാത്തൊരു അറപ്പാണ് അവന് തോന്നിയത്.

 

 

“ഞാൻ എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്?”

 

“എനിക്കെന്തു പറ്റി?”

 

അവൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.

തന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ചോരയെയും മാനം കാക്കേണ്ട പെണ്ണിനെയും അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടിട്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ വാണമടിച്ച തന്നോട് തന്നെ അവന് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി. ശരണ്യ അന്ന് ചതിച്ചപ്പോൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെ ഒരുതരം ലൈംഗിക വൈകൃതമാക്കി മാറ്റിയ തന്റെ മനസ്സിനെ അവൻ ശപിച്ചു. മറുപുറത്ത് ദിയയും അരവിന്ദും പേടിച്ചു വിറച്ചു കിടക്കുകയാവാം. അവരെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കുന്നതിന് പകരം തന്റെ വൈകൃതങ്ങളിൽ അഭിരമിച്ച ഒരു പിതാവായി അവൻ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തി.

 

ആ പശ്ചാത്താപം അവനെ നടുക്കി. വേഗം വെള്ളമെടുത്ത് അവൻ തറ കഴുകിക്കളഞ്ഞു. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും തന്റെ ഉള്ളിലെ പാപക്കറ കഴുകിപ്പോകാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് പോലെ അവൻ മുഖം അമർത്തി കഴുകി.