ഫൈസിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയമായിരുന്നു. ഇളയമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും മുഖങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
ഈ 14 ദിവസം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ എന്ന ചിന്ത അവനെ വേട്ടയാടി. ആ ഒരു നിമിഷത്തെ ആവേശത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ തകരുന്നത് രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ ബന്ധമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ അവളോട് പരമാവധി അകലം പാലിച്ചു.
”കാക്കു… ഇങ്ങക്ക് എന്തുപറ്റി? ഒരു മിണ്ടാട്ടവുമില്ലല്ലോ,” ഐഷു പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു ചോദിച്ചു.
”ഒന്നുമില്ല… എനിക്ക് ഇത്തിരി തലവേദനയുണ്ട്,” ഫൈസി ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ മറുപടി നൽകി. അവളോടുള്ള സംസാരം കേവലം ആവശ്യത്തിന് മാത്രമായി അവൻ ഒതുക്കി. ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോഴോ സിനിമ കാണുമ്പോഴോ അവളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൻ തയ്യാറായില്ല.
ഐഷുവിന് ഇത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പഴയതുപോലെ അവന്റെ തോളിൽ പിടിക്കാനോ മടിയിലേക്ക് തല വെക്കാനോ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവൻ പതുക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഒരു അന്യനോട് പെരുമാറുന്നതുപോലെ അവൻ കാണിക്കുന്ന ഈ അകൽച്ച അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങലായി മാറി.
”ഞാൻ വല്ല തെറ്റും ചെയ്തോ കാക്കു? എന്തിനാ എന്നോട് ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സങ്കടം കലർന്നിരുന്നു.
”ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല ഐഷു. നീ പോയി നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്ക്. എനിക്ക് കുറച്ച് ആലോചിക്കാനുണ്ട്,” അവൻ മുഖം കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.