Posted by “കാർത്തിക്… എനിക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ട്. ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരിടത്ത് കൊണ്ടുപോയിട്ടും നിന്റെ മമ്മിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാനിപ്പോൾ വെറുമൊരു വൃദ്ധനാണ് മോനേ… അവൾക്ക് വേണ്ടത് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കരുത്തും സ്നേഹവുമാണ്. ആ മനോഹരമായ രാത്രി അവൾക്ക് വേണ്ടി പൂർണ്ണമാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ നിരാശ തോന്നുന്നു.”
വിശ്വൻ കാർത്തിക്കിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ഗൗരവത്തോടെ അവനെ നോക്കി. “കാർത്തിക്… നീ എന്റെ പാരമ്പര്യമാണ്. ഞാൻ എവിടെയാണോ തളരുന്നത്, അവിടെ നീ പകരക്കാരനായി വരണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ അത് മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
അല്പം നിർത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം തുടർന്നു, “പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി… യാമിനി നിന്റെ മമ്മിയാണ്, പക്ഷേ നിനക്ക് ജന്മം നൽകിയവളല്ല. ഞാൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ?”
വിശ്വന്റെ ആ വാക്കുകൾ കാർത്തിക്കിനെ ഞെട്ടിച്ചു.
അച്ഛൻ തനിക്ക് മമ്മിയെ പൂർണ്ണമായും വിട്ടുനൽകുകയാണെന്നും, അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്നെ വഴിതുറക്കുകയാണെന്നും കാർത്തിക് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ സമ്മതത്തോടെ തന്റെ മമ്മിയെ ആവോളം ആസ്വദിക്കാനുള്ള അനുവാദം അവന് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിശ്വൻ കാർത്തിക്കിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് തനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷം സ്വന്തം മകനിലൂടെ ലഭിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരുതരം ആശ്വാസം നൽകി.