Posted by അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ യാമിനി ചോദിച്ചു, “കാർത്തിക്, നിന്റെ ഇന്നലെ ഇട്ട ആ നീല ഷർട്ടിന്റെ കൈയ്യിൽ ചെറിയൊരു കീറലുണ്ട്. അത് ഞാൻ തുന്നി വെക്കട്ടെ? അതോ ഇനി പുതിയത് വാങ്ങണോ?”
കാർത്തിക് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “അത് ശ്രദ്ധിച്ചോ? എനിക്ക് അത് കളയാൻ തോന്നുന്നില്ല, എന്റെ ഫേവറിറ്റ് ഷർട്ടാണ്.”
”എങ്കിൽ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ അത് ശരിയാക്കി തരാം. അമ്മയുടെ തയ്യൽ മെഷീൻ ഇപ്പോഴും വർക്കിംഗ് കണ്ടീഷനിലാണ്. ഞാൻ അത് ഇടയ്ക്ക് ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്,” യാമിനി പറഞ്ഞു.
കാർത്തിക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ യമിനി അവന്റെ അരികിൽ നിന്ന് ഓരോ ദോശയായി ചുട്ടു വിളമ്പി.
ഇടയ്ക്ക് അവൻ തമാശകൾ പറയുമ്പോൾ അവൾ അവനെ ഒരു മകനെപ്പോലെ ശാസിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
യാമിനിയുടെ ദോശയും തോർത്ത് മാറി കണ്ട വടയും എല്ലാം അവൻ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു….
കൈ കഴുകി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ കാർത്തിക് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “യാമിനി… ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി പുറത്തുപോയാലോ?
യമിനിയുടെ മുഖം വിരിഞ്ഞു. “സത്യമാണോ? എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു എല്ലാവരും കൂടി ഒന്ന് പുറത്തുപോകാൻ.
അച്ഛൻ സമ്മതിക്കുമോ?”
”അച്ഛനെ ഞാൻ സമ്മതിപ്പിച്ചോളാം,” കാർത്തിക് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.
യമിനി വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് തട്ടി. “വേഗം പോയി റെഡിയാവൂ എന്റെ കുട്ടി.”
ആ വിളിയിൽ, ‘എന്റെ കുട്ടി’ എന്ന ആ വാക്കിൽ കാർത്തിക് അനുഭവിച്ചത് ഒരു അമ്മയുടെ സാമീപ്യമായിരുന്നു.
അവൻ തുള്ളിത്തിളുമ്പുന്ന യാമിനിയുടെ വയറിൽ കൈ ചുറ്റി യാമിനിയെ തന്നോട് അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു ദോശയും ഈ വേഷവും…