Posted by
സമയം മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…
കൈകൾ ഇപ്പോഴും അനക്കാൻ വയ്യ. നീര് വന്ന് വീർത്തിരിക്കുകയാണ്. ചെറിയൊരു അനക്കം പോലും വലിയ വേദന നൽകുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ… എനിക്ക് അതിൽ വലിയ ടെൻഷനൊന്നും തോന്നിയില്ല.
കാരണം, പരിചരിക്കാൻ തൊട്ടരികിൽ എന്റെ രണ്ട് മാലാഖമാരുണ്ടല്ലോ. ഒരാൾ ഐസ് വെച്ച് തരുന്നു, മറ്റൊരാൾ കൈ മെല്ലെ തടവി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സ്നേഹവും കരുതലും കിട്ടുമെങ്കിൽ, ഇടയ്ക്കിടെ കൈ ഒന്ന് ഉളുക്കുന്നതിലും പൊട്ടുന്നതിലും തെറ്റില്ലെന്ന് പോലും എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി….
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞതും ഞങളെല്ലാവരും ഹാളിലേക്ക് പോയി….
അപ്പോൾ തന്നെയാണ് ഫോൺ വിളിക്കാൻ പോയ ചേച്ചി തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്നതും…
ചേച്ചിയുടെ ശ്രദ്ധ ഇപ്പോഴും കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫോണിൽ തന്നെയായിരുന്നു. മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയതും, ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചേച്ചി ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചുവച്ചു.
“ഇതൊന്ന് നോക്കിയേ…”
കൗതുകത്തോടെയും അല്പം ആശങ്കയോടെയും ഞങ്ങൾ ആ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
കറുത്ത മഷികൊണ്ട് വരച്ചതെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു അത്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ ഭയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മൂന്ന് നാഗങ്ങൾ!
ചിത്രത്തിന്റെ നടുവിലായി, പത്തി വിടർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റൻ നാഗം. രാജകീയമായ ഗാംഭീര്യം ആ രൂപത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ഇരുവശങ്ങളിലുമായി, ഒരേ വലിപ്പത്തിലുള്ള വേറെ രണ്ട് നാഗങ്ങൾ കൂടി… നടുവിലുള്ള നാഗത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ.