കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്, എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും അടർന്നുമാറി അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“എന്താടാ… എന്നോടുള്ള പിണക്കം ഇതുവരെയും മാറിയില്ലേ?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഏയ്… എനിക്ക് പിണക്കമൊന്നുമില്ല…”
“പിന്നെന്താ എന്നെ തിരിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിക്കാത്തേ?”
കുട്ടിത്തം മാറാത്ത പരാതിയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.
മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ, ഞാൻ എന്റെ വലംകൈ സാവധാനം ഉയർത്തി കാണിച്ചു. നീലിച്ചു വീർത്ത്, കല്ലിച്ച പാടുകളുമായി ഇരിക്കുന്ന എന്റെ കൈ കണ്ടതും അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി….
“അയ്യോ… കയ്യിനെന്തു പറ്റി ദേവാ?”
ആധി കയറിയ അവൾ, വെപ്രാളത്തോടെ എന്റെ ആ കൈ വലിച്ച് പിടിച്ചു.
“ആഹ്!!”
വേദനയുള്ള കൈ പെട്ടെന്ന് വലിച്ചപ്പോൾ, ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ വേദന എന്റെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ പാഞ്ഞു കയറി. ഞാൻ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ച് വേദന കടിച്ചമർത്തി.
അത് കണ്ടതും, തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ആമി പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു.
ഒട്ടും മയമില്ലാതെ, ആമി കൃതികയുടെ കൈ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വെട്ടിമാറ്റി.
“നോക്കി പിടിക്കെടി… അവന് വേദനിക്കുന്നുണ്ട്…”
ആമിയുടെ ആ പ്രവർത്തിയും സംസാരവും കൃതികയ്ക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം ആളിക്കത്തി. ‘നീയാരാ അത് പറയാൻ’ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ ആമിയെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി.
എന്നാൽ ആമി അതൊന്നും കണ്ടഭാവം പോലും നടിച്ചില്ല. കൃതികയുടെ നോട്ടത്തെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളിക്കൊണ്ട്, അവൾ വീണ്ടും ഐസ് ക്യൂബ്സ് എടുത്ത് എന്റെ കയ്യിൽ മൃദുവായി തടവാൻ തുടങ്ങി.