പുനർജ്ജന്മം [ജോൺ എബ്രഹാം]

തലേരാത്രിയിലെ സുഖമുള്ള ക്ഷീണത്തിൽ രാഹുൽ അപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. മീര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പ്രാഥമിക കര്‍മ്മങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നല്ലൊരു കുളി കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വലിയ ഉന്മേഷം തോന്നി. അലമാരയിൽ നിന്നും ഒരു സെറ്റ് സാരി എടുത്ത് അവൾ ചുറ്റി. ആ കേരള തനിമയുള്ള വേഷത്തിൽ, നനഞ്ഞ മുടിയും നെറ്റിയിലെ ചെറിയൊരു കുറിയുമായി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ അതിയായ ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി.
​അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് നല്ല ചായയിട്ട് ഒരു കപ്പുമായി അവൾ  ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വന്നു. ആ മാവിൻകൊമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചുവരുന്ന വെളിച്ചവും പ്രഭാതത്തിന്റെ തണുപ്പും ആസ്വദിച്ച് അവൾ അവിടെ നിന്നു. ചായയുടെ ആവി പറക്കുമ്പോൾ അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി.
​താഴെ മുറ്റത്ത് അങ്കിൾ പതിവുപോലെ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. കാവി മുണ്ടുടുത്ത്, വെയിലിൽ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ കരുത്തുറ്റ ശരീരവുമായി അദ്ദേഹം അവിടെ നിൽക്കുന്നത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും തഴമ്പിച്ച കൈകളും അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​മീര ബാൽക്കണിയിലെ കൈവരിയിൽ ചാരിനിന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ താഴെ നിന്ന് അങ്കിൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി. സാരിയുടുത്തു സുന്ദരിയായി നിൽക്കുന്ന മീരയെ കണ്ടതും അദ്ദേഹം പൈപ്പ് താഴെ വെച്ചു.
​”ഗുഡ് മോർണിംഗ് അങ്കിൾ!” മീര പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
​അങ്കിൾ തന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് ആവോളം അവളെ നോക്കി നിന്നു. “ഗുഡ് മോർണിംഗ് മോളെ… ഇന്ന് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റല്ലോ. പിന്നെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ പഴയ തറവാട്ടിലെ ആ ഐശ്വര്യം തിരികെ വന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
​അങ്കിൾ അത് പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ബഹുമാനവും അതേസമയം ആ സൗന്ദര്യത്തോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മീര ചായ സിപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പൗരുഷം നിറഞ്ഞ രൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു..