Posted by അപ്പൊഴേക്കും അങ്കിൾ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അങ്കിൾ: “ഇല്ല രാഹുൽ, ഞാനും ഇറങ്ങുകയാണ്. എനിക്കും ഒന്ന് പുറത്തു പോകാനുണ്ട്. കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ തീർക്കാനുണ്ട്.”
അങ്കിൾ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കി നിന്ന മീരയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
അങ്കിൾ: “മീരെ … ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരാം കേട്ടോ. ആ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും… എന്റെ മനസ്സ് നിറച്ചു മോളെ.”
മീര ഒന്ന് പതറി ചിരിച്ചു. അങ്കിൾ തന്റെ കാറിന്റെ ചാവി എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ രാഹുലും. രാഹുൽ തന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് പോയി. അങ്കിൾ തന്റെ കാർ റിവേഴ്സ് എടുത്ത് മറ്റൊരു ദിശയിലേക്കും നീങ്ങി.
വീടിനു മുന്നിൽ മീര ഒറ്റയ്ക്കായി. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ കാറ്റേറ്റ് നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ഭയം അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അത്രയ്ക്ക് അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അങ്കിൾ തിരിച്ചു വന്നു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് മീര ബാൽക്കണിയിൽ എത്തി… അങ്കിൾ വണ്ടി പോർച്ചിലേക്ക് കയറ്റിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പൊതിയുമായി അദ്ദേഹം താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി മീരയെ വിളിച്ചു.
അങ്കിൾ: “സുനിതേ… ഇങ്ങു വന്നേ. നിനക്ക് ഒരു സാധനം തരാനുണ്ട്.”
ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കി മീര പടികൾ ഓടിയിറങ്ങി താഴെ വന്നു. അങ്കിൾ ആ പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ അത് വാങ്ങി പതുക്കെ അഴിച്ചു നോക്കി—നല്ല ഫ്രഷ് ആയ, മണമുള്ള മുല്ലപ്പൂക്കൾ!