അങ്കിൾ: (ആവേശത്തോടെ) മോളെ നിന്റെ ഈ മുലകൾ …
അദ്ദേഹം തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ മുലകൾ പതുക്കെ ഉഴിയുകയും വശങ്ങളിലൂടെ അമർത്തുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മീര തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അങ്കിളിന്റെ തോളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞുപോയി. വായയുടെ ആ മരവിപ്പ് മാറി ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉടലാകെ ഒരു പുതിയ അഗ്നി പടരുകയായിരുന്നു.
മീര: (കിതപ്പോടെ) “അങ്കിൾ… പതുക്കെ… എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നു. പക്ഷേ… ആ വേദനയ്ക്കും ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ട്. നിങ്ങടെ ഈ കൈകൾ… ഇത് വല്ലാതെ എന്നെ തളർത്തുന്നു.”
അവൾ തന്റെ നെഞ്ച് അങ്കിളിന്റെ കൈകളിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർത്തിക്കൊടുത്തു. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മേനി അങ്കിളിന്റെ ആവേശത്തിന് വഴങ്ങിക്കൊടുത്തു. സുനിതയുടെ ആ പഴയ പ്രണയസ്മരണകൾ ആ സോഫയിൽ വിയർപ്പിന്റെയും ശ്വാസത്തിന്റെയും രൂപത്തിൽ പെയ്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
മീര: (പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന്, അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) “അങ്കിൾ… എനിക്കറിയാം, നിങ്ങൾ എന്നിൽ സുനിത ആന്റിയെ ആണ്
കാണുന്നതെന്ന്. നിങ്ങളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ പേരുണ്ട്. പക്ഷേ…
എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. അങ്കിളിന് എന്നെ ‘മീര’യായിട്ട് തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റുമോ? അങ്കിളിന് സുനിത ആന്റിയെ വേണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരിക്കാം… പക്ഷേ, എനിക്ക് സ്നേഹം തോന്നുമ്പോൾ, എനിക്ക് ആഗ്രഹം വരുമ്പോൾ… അങ്കിൾ എന്റെ മാത്രം അങ്കിൾ ആവുമോ? ഞാനും അങ്കിളിനെ അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”