Posted by അങ്കിൾ: “മീരേ… മീരേ… എണീക്ക് മോളേ. രാഹുൽ വരാൻ സമയമായി!”
മീര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ ഉടലാകെ ഇപ്പോഴും ആ സുഖത്തിന്റെ തളർച്ച വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.
മീര: (തളർച്ചയോടെ) “അങ്കിൾ… എന്റെ സ്വന്തം ഭർത്താവായിരുന്നു അങ്കിളെങ്കിൽ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ എഴുന്നേൽക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ! നമുക്ക് ഇങ്ങനെ തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ രാഹുൽ… അവൻ ഇപ്പോൾ വരുമല്ലോ.”
അവൾ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അങ്കിളിന്റെ ആ തടിച്ച അനാകോണ്ടയിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അതിന്റെ ആ കരുത്തും വണ്ണവും ഇപ്പോഴും അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മീര: “അങ്കിൾ… രാഹുൽ ഇപ്പോൾ വരുമ്പോൾ ഈ കാഴ്ച കണ്ടാലോ? അങ്കിൾ എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് കൊന്നിട്ട ഈ കിടപ്പും… അങ്കിളിന്റെ ഈ കൂറ്റൻ സാധനവും അവൻ കണ്ടാൽ അവന്റെ ബോധം പോകില്ലേ?
അങ്കിൾ :അവന്റെ സമാധാനം കളയണോ നമ്മൾ?”
അങ്കിൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഗാംഭീര്യം തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
അങ്കിൾ: “വേണ്ട മോളേ… എന്തിനാ വെറുതെ അവന്റെ ഉള്ള സമാധാനം കൂടി കളയുന്നത്?
മീര :പാവം… അവൻ വിചാരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് വയസ്സായെന്നും, ഈ സാധനം ഇനി പൊന്തില്ലെന്നുമാണല്ലോ. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നോട്ടെ. ആ ഒരു വിചാരത്തിൽ അവൻ സമാധാനമായി ഇരിക്കട്ടെ.”