പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഷിജു വീട്ടിലെത്തി. അവനെക്കണ്ട് മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ് മാളവികയും, നിരുപമയും. ഇന്നലെ കൊണ്ട തല്ലിന്റെ പേടിയിൽ, ഷിജു വന്നതറിഞ്ഞിട്ടും ഗോഹുൽ മുറിക്ക് പുറത്ത് വരാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.
സ്വന്തം വീടെന്ന പോലെ അവൻ ഗമയിൽ സോഫമ്മൽ ഇരുന്നു “ എന്തായി തീരുമാനം..? “ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവരുടെ മുഖത്തു നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ ഞങ്ങളെ കൊന്നു തരാൻ പറ്റുവോ നിനക്ക്..? “ നിരുപമ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ ഇതല്ലല്ലോ ഞാൻ ചോദിച്ചതിനുള്ള മറുപടി. “
“ ഞങ്ങളാകെ പിടിവിട്ട് നിക്കുവാ. നിനക്ക് തന്നെ ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങിയാ നിന്ന് തന്നത്. ഇനി നിന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ കൂടെ വയ്യ.. അവരൊക്കെ എന്റെ സ്റ്റുഡന്റസാണ്.. ഒട്ടും പറ്റത്തില്ല. “
“ എടി.. ഇതൊക്കെ ഒരു രസാണ്. എന്റെ കൂട്ടുകാരായൊണ്ട് പറയുവല്ല എല്ലാം നല്ല കഴപ്പന്മാരാ.. നിന്നെയൊക്കെ അവരുടെ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ സ്വർഗ്ഗം കാണിക്കും… എന്തായാലും നനഞ്ഞില്ലേ.. ഇനി കുളിച്ചു കേറിക്കോ.. അതാണ് നിനക്കും നിന്റെ കുടുംബത്തിനും നല്ലത്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ വേണമെന്നല്ല ഞാൻ പറയണത്. വളരെ കുറച്ചു കാലം. മടുക്കുമ്പോ ഞങ്ങളായി മാറി തന്നോളം. പിന്നെ നിന്റെ നിഴൽവട്ടത്ത് പോലും ഞങ്ങളാരും ഉണ്ടാവില്ല.. “
“ ഇനിയും നിന്നെ വിശ്വസിക്കണോ..? “
“ വിശ്വസിച്ചേ പറ്റു.. നിനക്ക് വേറെ option നില്ല.. “ അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. നിരുപമയും, മാളവികയും അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ എന്താ രണ്ടും മറുപടി തരാത്തെ..? ഈ മൗനം ഞാൻ സമ്മതമായി കണ്ടോട്ടെ. അല്ലേലും നിങ്ങളുടെ സമ്മതത്തിന് ഇവിടെ വല്യ പ്രസക്തിയില്ല. നാളെ വൈകിട്ട് അവരിവിടെ വരും. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി സുന്ദരികളായി നിന്നോണം രണ്ടും.. വെറുതെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിന്നാൽ അറിയാലോ എന്നെ.. “ ഭീഷണി സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.