സൂര്യകിരണം [ആനീ]

 

“വന്നുകാണില്ല നമ്മൾ ആളക്കുമ്പോളേക്കും വരുമായിരിക്കും”

 

സൂര്യയെ മൊത്തമൊന്നു നോക്കി നുണഞ്ഞു കൊണ്ട് കിരൺ പറഞ്ഞു.

സൂര്യ ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വീടിന്റെ മുറ്റം മണ്ണിട്ടനിലയിലായിരിന്നു മഴ പെയ്തത് കൊണ്ട് തന്നെ മൊത്തം ചെളി കുളമായിരിക്കുന്നു അവൾക് അതിലുടെ നടക്കുവാൻ നല്ല പേടി തോന്നി അവളൊന്നു അറച്ചു.

 

“സൂര്യ വരു”

 

കിരൺ മുന്നിൽ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി…

 

“കിരൺ മൊത്തം ചെളിയാ നോക്കിക്കേ മറ്റു വഴി ഒന്നുമില്ലേ വീട്ടിലേക്ക് ”

 

സൂര്യ ചുറ്റിലും നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

 

“ഇല്ല സൂര്യ നോക്ക് വീടിന്റെ ചുറ്റും ഇതു തന്നെയാ അവസ്ഥ…. വർക്ക് നടക്കുന്ന വിട് മഴകാലത്ത് ഇങ്ങനെതന്നെയാ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോയല്ലേ പറ്റു”

 

“മ്മ്”

 

അവൾ പയ്യെ ചെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഇരു പാതങ്ങളും കഴിഞ്ഞു ആ ചെരിപ്പ് താഴേക്ക് ചെളിയിൽ പുഴ്ന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരിന്നു പോരാത്തതിന് സാരിയും അവൾ നന്നായി തന്നെ നടക്കുവാൻ പ്രെയാസപെട്ടു ഒരു കൈ കൊണ്ട് സൂര്യ സാരി കുറച്ച് പൊക്കി പിടിച്ചു പിന്നെ. ഓരോ അടിയും സൂര്യ ബുദ്ധിമുട്ടി മുന്നോട്ടു വെച്ചു..

 

“സൂര്യ ഞാൻ എടുക്കണോ???”

 

കിരൺ വിറക്കുന്ന മനസ്സുമായി ഒരു ഏറു എറിഞ്ഞു നോക്കി..

 

“എന്ത്”

 

“അല്ല നടക്കുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണേൽ”

 

പിന്നെ തന്നെ എടുക്കാനോ ശോ വൃത്തികേട്.

 

“വേണ്ട കിരൺ ഞാൻ പയ്യെ നടന്നോളാം”

 

“ചെരുപ്പ് നോക്കണേ ചിലപ്പോൾ ചെളിയിൽ കുടുങ്ങും ”

 

“ഉം”