Posted by “മോനെ പ്രശാന്തേ…!”
അവള് ഉച്ചത്തില് കരഞ്ഞു. അയാളപ്പോള് അവളുടെ വായ് പൊത്തി. അയാളുടെ കൈയ്യില് നിന്നും എണ്ണ മെഴുക്കിന്റെ, ബീഡിയുടെ, ദുര്ഗന്ധം അവളെ പൊള്ളിച്ചു.
“മോനെ..സുധിയേട്ടാ…”
അവള് ഉച്ചത്തില് നിലവിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ദേഹം തന്നില് നിന്നും അകന്നു മാറുന്നത് അവള് ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു. ദേഹം പൂര്ണ്ണമായും മാറിയപ്പോള് അവള് അമ്പരന്നു നോക്കി. പിമ്പില് നില്ക്കുന്ന സുധാകരന്!
“സുധിയേട്ടാ…”
അവള് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളുടെ നേരെ ചെന്നു. സുധാകരന് അവളെ ആശ്ലേഷിച്ചു.
“കരയാതെ…പേടിക്കാതെ…”
അയാള് അവളുടെ നെറുകില്, തോളില് തഴുകി. മാധവന് കതകിന്റെ നേരെ നടക്കുന്നത് അവര് കണ്ടു.
“ഇത് ഞാന് മാധവെട്ടനില് നിന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല…”
സുധാകരന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“മെണയ്ക്കാതെ!”
വാതില്ക്കളോളം എത്തി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അയാള് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഓപ്പോള് തെണ്ടി എന്റെ കൂടെയാ പൊറുതി! അത് മറക്കണ്ട! നിന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തി എന്നെ പച്ചക്ക് അപമാനിച്ചാ അതിന്റെ കണക്ക് ഞാന് നിന്റെ ഓപ്പോളില് തീര്ത്തോളം…നാളെ ജനറല് ഹോസ്പ്പിറ്റലില് വന്നേരെ! അസ്ഥിരോഗവിദഗ്ദ്ധന്റെ അടുത്ത്! അവിടെ കാണും നിന്റെ ഓപ്പോള്..അസ്ഥി ഒരു നാലെണ്ണം ഒടിഞ്ഞ കോലത്തില്!”
അത് കേട്ട് സുധാകരന്റെ മാത്രമല്ല സുനിതയുടെ കണ്ണുകളും പുറത്തേക്ക് തള്ളി.
“മാധവേട്ടാ…ഓപ്പോളേ…എന്ത് ചെയ്യൂന്ന്…?”
“ഇപ്പം നിന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തി എന്നെ അപമാനിച്ചേന് പകരം ഞാന് നിന്റെ ഓപ്പോളേ അടിച്ച് കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യും!”
“മാധവേട്ടാ, അരുത്!” “എന്ത് അരുതെന്ന്?”
“ഇന്നലെ ഇവള് അവളെ വന്നു കണ്ടതല്ലേ? ആശൂത്രീല്? അവളെങ്ങനെയാ ആശൂത്രീല് ആയതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ സുനിത മോളെ നിന്നോട്?”
സുധാകരന് സുനിതയെ നോക്കി.
“നീ പറഞ്ഞത്, പശൂന് പുല്ലു കൊടുക്കുമ്പം ഓപ്പോള് കാല് തെറ്റി വീണു എന്നല്ലേ സുനീ?”
സുനിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറ്റബോധത്തോടെ അവള് ഭര്ത്താവിനെ നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
“നീ അവളെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചാലൊന്നും അവള് പറയില്ല സുധീ,”
മാധവന് പറഞ്ഞു.
“ഞാന് തന്നെ അതങ്ങ് പറയാം. ഇവിടെ ആവശ്യക്കാരന് ഞാനായിപ്പോയില്ലേ?”
അത് പറഞ്ഞു അയാള് സുധാകരനെയും സുനിതയെയും മാറി മാറി നോക്കി. സുധാകരന് ദൈന്യതയോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും മാധവനെയും.
“എനിക്ക് നിന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തീനെ എന്നുവെച്ചാ ഈ സുനിത മോളെ ഒന്ന് കിട്ടണം…എന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞു അവളോട്! അവളോട് എന്ന് വെച്ചാ നിന്റെ ഓപ്പോളിനോട്…അവളത് കേട്ടതും എന്റെ നേരെ ചീറിക്കൊണ്ട് വന്നു…കൊടുത്തു ഞാന് ഒരു എട്ട് പത്ത് അമിട്ട് അവളുടെ നെഞ്ചത്തും പൊറത്തും ഒക്കെ…നല്ല കനത്തില്!”