Posted by “ശ്വേതാ…” അവൻ ഓടി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അവൾ ബെഡിലേക്ക് വീണു. “ഏട്ടാ… അവർ… അവർ ഒരുപാട് പേരുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി…”
സഞ്ജയ് അവളുടെ മുറിവുകളിൽ മരുന്ന് പുരട്ടുമ്പോൾ അവളോട് ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. “എന്നിട്ട്? എന്നിട്ട് അവർ എന്ത് ചെയ്തു? നീ എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്?”
ശ്വേത തളർച്ചയോടെ അവനെ നോക്കി. “സഞ്ജയേട്ടാ… നമ്മൾ എവിടെയാണ് എത്തി നിൽക്കുന്നത്? ഏട്ടന് എന്റെ വേദനയാണോ അതോ ആ കഥകളാണോ വലുത്?”
സഞ്ജയ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ അവളുടെ കീറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവളുടെ ഓരോ പാടുകളിലും ചുംബിച്ചു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്റെ ഈ പാടുകളാണ് വലുത് ശ്വേതാ. നീ മറ്റുള്ളവർക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു ലഹരി… അത് എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
ശ്വേത കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, സഞ്ജയ് ഒരു ചികിത്സയില്ലാത്ത രോഗത്തിന് അടിമയായിരിക്കുന്നു. താനും ആ രോഗത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
സഞ്ജയ്യുടെ ആ വാക്കുകൾ ശ്വേതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആണി തറയ്ക്കുന്നത് പോലെ പതിച്ചു. തന്റെ വേദനയെക്കാൾ അവന് വലുത് ആ കഥകളാണ്. തന്നെ മറ്റുള്ളവർ പിച്ചിച്ചീന്തുമ്പോൾ അത് സങ്കൽപ്പിച്ചു കിട്ടുന്ന വികൃതമായ ആ സുഖമാണ് അവനെ നയിക്കുന്നത്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ ശ്വേത പതുക്കെ മരിക്കുകയായിരുന്നു. പകരം, ആ വേദനയെയും അപമാനത്തെയും സ്വന്തം ലഹരിയാക്കി മാറ്റുന്ന ഒരു പുതിയ ശ്വേത അവിടെ ജനിച്ചു.