Posted by രാജേഷ് തന്റെ മുണ്ടൊന്ന് മുറുക്കിയുടുത്ത് വശ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “തീർച്ചയായും വരാം അങ്കിൾ… വരാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.” അവന്റെ നോട്ടം സ്മിതയുടെ കണ്ണുകളിൽ തറച്ചു നിന്നു. സ്മിത വേഗം നോട്ടം വെട്ടിച്ച് അച്ഛന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു.
സുകുമാരനും ജയയും സ്മിതയും പതുക്കെ നടന്ന് മുറ്റത്ത് കിടന്ന കാറിൽ കയറി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ആയി റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് വരെ താരയും രാജേഷും ഉമ്മറത്ത് തന്നെ നിന്നു. കാർ ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞതും രാജേഷ് തന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് നീങ്ങി നിന്നു.
മുറ്റത്ത് ആ വിജനത പടർന്നപ്പോൾ താര തന്റെ മകനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
( തുടരും )