ടോക്സിക് [സാത്യകി]

‘ഇല്ല.. സാർ.. ഞാൻ പോകുവാ..’

സുനി പറഞ്ഞു

‘ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടല്ലേ നീ വന്നത്.. അപ്പോൾ ഞാൻ പോകാൻ പറയുമ്പോ നീ പോയാൽ മതി..’

രോഹൻ കുറച്ചു ബലത്തിൽ പറഞ്ഞു.. സുനിക്ക് ഇനി മറുത്തൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല

‘ഞാൻ.. ഞാൻ ഹോളിൽ ഉണ്ടാകും സാർ..’

സുനി പറഞ്ഞു

‘ഹോളിൽ ഇരുന്നു എങ്ങനാടോ ഞങ്ങൾ കമ്പിനി തരുന്നത്..?

അത് പറഞ്ഞിട്ട് രോഹൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സുന്ദരിയെ വിളിച്ചു

‘നിനക്ക് എന്താ നാണം.. വാ.. ഇറങ്ങി വാ..’

‘രോഹൻ പ്ലീസ്..’

ആ പെണ്ണ് ആകെ വല്ലാതെയായി.. എങ്ങനെ വല്ലാതെ ആകാണ്ടിരിക്കും. ആരാന്നു പോലും അറിയാത്ത ഒരുത്തൻ മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോ തുണിയും മണിയും ഇല്ലാതെ അവൾ എങ്ങനെ എണീറ്റ് വരും..?

‘നീ ഇറങ്ങി വാ.. നീ പേടിക്കണ്ട.. ഇത് നമ്മുടെ സ്വന്തം…’

സുനിയുടെ പേര് പറയാൻ വന്നിട്ട് രോഹൻ പെട്ടന്ന് പേര് മറന്നു

‘നമ്മുടെ സ്വന്തം….’

‘സുനി..’

സുനി പതിയെ പറഞ്ഞു

‘ആഹ്.. സുനി.. സോറി സുനി.. എനിക്ക് പെമ്പിള്ളേരുടെ പേര് മാത്രമേ ഓർമയിൽ നിൽക്കൂ..’

രോഹൻ സുനിയുടെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു

‘പ്ലീസ്.. രോഹൻ.. ഞാൻ കാൽ പിടിക്കാം..’

ആ പെൺകുട്ടി പിന്നെയും കെഞ്ചി. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആണെങ്കിലും ആ ശബ്ദം ഞാൻ എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. എനിക്ക് അറിയുന്ന ആരോ ആണ് ഇത്

‘നീ വെറുതെ എന്റെ മൂഡ് ചേഞ്ച്‌ ആക്കല്ലേ..’

രോഹൻ ഒരു മാതിരി ഭീഷണി പോലെ പറഞ്ഞു

‘നല്ല കുട്ടി ആയി എണീറ്റ് വാ.. എന്നിട്ട് പരിചയപ്പെടു തമ്മിൽ. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അല്ലേ ആളുകൾ പരിചയപ്പെടുന്നേ..’