Posted by ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ, ഞാന് ഏറ്റവും ബഹുമാനിക്കുന്നത് എന്റെ മമ്മിയെ ആണ്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ആരാധ്യയായ സ്ത്രീ ഏതെന്ന് ചോദിച്ചാല് എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ട മമ്മിയുടെ പേര് പറയാന്.
ഞാന് എന്ത് പറഞ്ഞാലും ശ്രദ്ധിച്ചു കേള്ക്കും. എന്നെക്കാള് കൂടുതലായി മമ്മി മറ്റാരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ ഒരു കാര്യത്തിനും സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഒരു ജലദോഷം വന്നാല് മമ്മി ഉറങ്ങില്ല.
അടുത്ത കോളേജില് ചീഫ് ലൈബ്രേറിയനാണ്. എന്നാലും സാധാരണ അമ്മമാരെപ്പോലെ വീട്ടിലെ ജോലികള് ചെയ്യാന് മമ്മി സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കുക്ക് ചെയ്യും. തുണി കഴുകും. വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കും.
ഇതിലൊക്കെ മമ്മിക്ക് നിഴലായി ഞാനും ഉണ്ടാവും. മമ്മിയോടൊത്ത് ചിലവിടാവുന്ന ഒരു സമയവും ഞാന് പാഴാക്കില്ല.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ കൂട്ടുകാര് മമ്മിയെ ചരക്കെന്നും ഹോട്ടെന്നും ഒക്കെ വിളിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് ദേഷ്യം വരാതിരിക്കുമോ?
പക്ഷെ എനിക്ക് പത്തൊന്പത് വയസായപ്പോള് സംഗതി ആകെ മാറി.
പതിനെട്ട് ആയപ്പോള് പ്ലസ് റ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ആണ് പപ്പാ മരിച്ചത്. എന്നോട് വളരെ കാര്യവും സ്നേഹവുമൊക്കെയായിരുന്നു പപ്പയ്ക്ക്. എല്ലാ നോര്മ്മല് മക്കള്ക്കും ഭാര്യമാര്ക്കുമുള്ളത് പോലെ പപ്പായുടെ വിയോഗം ഞങ്ങള്ക്ക് ശരിക്കും ആഘാതം തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷെ ജീവിതം മുമ്പോട്ട് പോയാലല്ലേ പറ്റൂ..
പ്ലസ് റ്റു കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള ടൌണിലെ കോളേജില് ഞാന് ചേര്ന്നു. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞുള്ള സമയങ്ങളില് അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ ഇലക്ട്രോണിക് ഷോപ്പില് ഞാന് പാര്ട്ട് ടൈം ജോലിക്കും ചേര്ന്നു. മമ്മിക്കത് അത്ര ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നില്ല.