“ജാസൂമ്മ …..?” അവൾ കഴിച്ചോ എന്നയർത്ഥത്തിൽ അവനവളെ നോക്കി.
“മോളി കഴിച്ചതിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു …..” അവളത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി …
പുറകു വശത്തെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു …
ഉമ്മ തന്നെ അവഗണിക്കുകയാണ് … മോളി പോയിക്കഴിഞ്ഞ് പ്രതീക്ഷകളോടെ ഇറങ്ങി വന്ന പുലരി തന്നെ വിഡ്ഢിയാക്കിയതറിഞ്ഞ് അവന്റെ ചങ്കു നുറുങ്ങി … വലം കൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്ത ഉപ്പുമാവ് തിരികെ പാത്രത്തിലേക്കിട്ട് പുറം കൈ കൊണ്ട് മിഴികൾ തുടച്ച് അവനെഴുന്നേറ്റു … ജമീലാത്തയുടെ പശുവിനായി വെച്ചിരിക്കുന്ന കാടിബക്കറ്റിലേക്ക് ഉപ്പുമാവും കറികളും തട്ടിയ ശേഷം പാത്രം കഴുകി വെച്ച് ഷാനു ഹാളിലേക്കു വന്നു …
തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഉപ്പുകല്ലു കുടുങ്ങിയാലെന്നവണ്ണം അവൻ നീറി… അതിന്റെ അനുരണനമെന്നോണം അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു മണികളായ് പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു …
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആ അഭിശപ്ത നിമിഷങ്ങളെ അവൻ മനസ്സാ ശപിച്ചു …
നിനക്കൽപ്പം കൂടി സാവകാശം വേണമായിരുന്നു ഷാനൂ …
നിനക്കൽപ്പം കൂടി വിവേകം വേണമായിരുന്നു ഷാനൂ ….
അവഗണിക്കപ്പെട്ട വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കി കരയുമ്പോഴും ഷാനുവിന്റെ ബോധമനസ്സ് അവനോട് മന്ത്രിച്ചു ….
പാടില്ലായിരുന്നു …. ഒന്നും പാടില്ലായിരുന്നു … നിന്നെ പെറ്റവളെ കാമത്താലുറ്റു നോക്കിയ നിനക്കവൾ തരുന്ന കുറഞ്ഞ ശിഷ മാത്രമാണിത് … അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റാരെങ്കിലുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതേ സമയം നിന്റെ മയ്യത്ത് നിസ്ക്കാരം നടക്കുമായിരുന്നു …
നിന്റെ മുഖത്തു നോക്കിപ്പറയാൻ അറപ്പോ , ലജ്ജയോ ആയിട്ടാവാം അവൾ നിനക്കു മെസ്സേജയച്ചത് …
നിന്നെ തല്ലിയിറക്കി വിടാനുള്ള ത്രാണിയവൾക്കില്ലാഞ്ഞിട്ടാകാം എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി അവളകന്നുമാറി നിൽക്കുന്നത് ….
കാരണം അവൾ അത്രമേൽ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു … അത്രമേൽ നിന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു … അത്രമേൽ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്ന് കൂടെ കിടത്തിയുറക്കിയത് നിന്നോടുള്ള അകമഴിഞ്ഞ വിശ്വാസത്താലായിരുന്നു ….
അവളുടെ മൂർദ്ധാവിലേക്കാണ് നീ പ്രഹരമേല്പിച്ചത് … നിന്റെ കാമക്കോൽ കടഞ്ഞുതെളിയാനുള്ള ഒരുപകരണമായി അവൾ കിടന്നു തരും എന്ന് നീ കരുതിയെങ്കിൽ നിനക്ക് തെറ്റി ….
നിന്റെ പതനം അവിടെ തുടങ്ങി ….
ഇപ്പോൾ ഉമ്മ അവഗണിച്ചു ….