Posted by
ഇനിയെന്താണ് അവൾ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ ഞാൻ ആ അഗാധമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
കുളപ്പടവിലെ ആ തണുത്ത കരിങ്കല്ലിൽ നിലാവെളിച്ചം തട്ടിപ്പരന്നു കിടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും രാത്രിപക്ഷികളുടെ കരച്ചിൽ നേർത്ത സംഗീതം പോലെ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. വേണി ദൂരേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വിങ്ങൽ നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ഹരിയേട്ടൻ നാളെ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ… വീണ്ടും എല്ലാം പഴയതുപോലെയാകും,”
അവൾ വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു.
“എന്താടി… നിനക്ക് എന്തുപറ്റി? ഇത്ര പെട്ടെന്ന് സെന്റിമെന്റൽ ആയോ നീ?”
അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളിൽ നിലാവിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു.
“സത്യമാ ഹരിയേട്ടാ… ഒത്തിരി നാളുകൾക്ക് ശേഷമാ ഇങ്ങനെ ഒരു കൂട്ട് ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഇത്രയും കാലം എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഒരുതരം മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. പക്ഷേ ഈ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസം… ഞാൻ ആ മുഖംമൂടി അഴിച്ചുവെച്ചു. അത് ഏട്ടൻ കൂടെ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.”
അവളുടെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.