Posted by യാത്രയുടെ ഇടയിൽ ബസ്സ് ഒരു പുഴയോരത്ത് നിർത്തി. എല്ലാവരും വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി ബഹളം വെക്കുമ്പോൾ നന്ദന പതുക്കെ കാട്ടിനുള്ളിലെ ഒരു നടപ്പാതയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ ആരും കാണാതെ അവൾക്ക് പിന്നാലെ പോയി.
കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ പായൽ പിടിച്ച ഒരു പഴയ കൽമണ്ഡപം കണ്ടു. അവിടെ വെച്ച് അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
”നീ എന്തിനാ എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് അഖിൽ?” അവൾ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം. നീ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയണം.”
അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ആ ചാരക്കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ദയ തോന്നി. “ഞാൻ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയാണ് അഖിൽ. പക്ഷേ നീ എന്നെ പ്രണയിച്ചാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരും. നിന്റെ ഈ ശാന്തമായ ജീവിതം, നിന്റെ കൂട്ടുകാർ… എല്ലാം.”
അവൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശനത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കാന്തികശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം കാറ്റിൽ വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടു—ആയിരക്കണക്കിന് പാമ്പുകൾ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം.
”നന്ദനാ…” ഞാൻ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു.
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. “അഖിലേ, എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്. നീ എന്നെ വിട്ടാൽ… ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകും.”
അതൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രണയാഭ്യർത്ഥന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ അവളെ വിശ്വസിച്ചു. അവളുടെ ആ നിഗൂഢതകളെല്ലാം പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി.