Posted by
“ഞാൻ പറഞ്ഞു… തെറ്റുകാരി ഇപ്പോൾ ഞാനാണ്… എന്റെ ഭർത്താവ് എന്ത് ശിക്ഷ നൽകിയാലും ഞാൻ അത് സ്വീകരിക്കും… എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും, എന്റെ ഭർത്താവില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ
എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നൊരു ഭാരം ഇറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി… വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം…
പൂർണ്ണമായ ആശ്വാസമല്ല… പക്ഷേ…
ഇപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടു പോയിട്ടില്ല എന്ന ഒരു നിസ്സാരമായ ആശ്വാസം.
ഷബീന തുടർന്നു…
“എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ…
അദ്ദേഹവും വല്ലാതെയായി… ഒരുപക്ഷേ… ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നു എന്നൊരു ബോധം അദ്ദേഹത്തിനും ആ നിമിഷം വന്നിട്ടുണ്ടാകണം…”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റബോധം മാത്രമല്ലായിരുന്നു… അതിനൊപ്പം
ഒരല്പം ദുഃഖവും…ഒരല്പം നഷ്ടബോധവും!!
“ഇറങ്ങാൻ നേരം അദ്ദേഹം എന്നോട് ക്ഷമ പറഞ്ഞു… ഇങ്ങനെയൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല വന്നതെന്ന്… ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള ആവേശത്തിൽ
എല്ലാം കൈവിട്ടു പോയതാണെന്ന്…”
ഷബീന ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു വിട്ടു. ആ ശ്വാസത്തിനൊപ്പം അവളുടെ നെഞ്ചിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന ഭാരവും
പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയതുപോലെ…
“പിന്നെ… പോകുന്നതിനു മുമ്പ്… അദ്ദേഹം സത്യം ചെയ്തു… ഇനി നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും കാണില്ലെന്ന്… നമ്മളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇനി ഒരിക്കലും കടന്നു വരില്ലെന്ന്…”
ആ അവസാന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയുടെ ശബ്ദം ഒന്നു പിളർന്നുപോയി… പൂർണ്ണമായ കരച്ചിലായില്ല… പക്ഷേ… ഉള്ളിൽ നിന്നും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച വേദനയുടെ ഒരു നിലവിളി അവൾ ശക്തമായി അടിച്ചമർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ…