Posted by
പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അവളുടെ ശബ്ദം മാറിയിരുന്നു.. അതിൽ കരച്ചിലില്ലായിരുന്നു…വിറയലുമില്ല…
വളരെ കട്ടിയുള്ള… അടിഞ്ഞുകൂടിയ
ഒരു ശബ്ദം!!
“അന്ന്… അന്ന് എനിക്ക് നിങ്ങളോട്
നല്ല വെറുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു…”
അവൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ നേർക്ക് നോക്കിയില്ല.. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ
നേരെ കുത്തിക്കയറിയപോലെ തോന്നി
“ഞാൻ വേണ്ട… വേണ്ട… എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും… നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് തുടങ്ങി വെച്ചത്… എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടേത് തന്നെയാണ് പെട്ടെന്ന് മനസ്സുമാറിയതും ”
“നമ്മൾ പിന്തിരിയുന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തെ അറിയിക്കാൻ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു… പക്ഷേ
നിങ്ങൾ അതും ചെയ്തില്ല…”
“എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അന്നത്തെ ദിവസം…
എന്റെ കോളുകളും മെസ്സേജുകളും
എല്ലാം നിങ്ങൾ അവഗണിച്ചു…”
“അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക്
എന്ത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കും…?”
അത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല…
ഉത്തരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…
എനിക്കും!!
പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ,,, അവൾ അനുഭവിച്ച പിരിമുറുക്കങ്ങൾ..
അവൾ സഹിച്ച ഒറ്റപ്പെടലുകൾ…
ആശ്രയമില്ലാതെ ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ… അതെല്ലാം പറയാതെ പറഞ്ഞു!!
ഒരു പരിധി വരെ… അവളുടെ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞാനായിരുന്നു. അത് അവൾ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദം
എന്നെ അതു സമ്മതിപ്പിച്ചു!!
ഇപ്രാവശ്യം കുറച്ചല്ല… കുറച്ച് അധികം നിമിത്തോളം മൗനങ്ങൾ തന്നെ വാചാലമായിപ്പോയി…
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം
മുഖാമുഖം നോക്കിയില്ല…