Posted by
”ഹോ, അതിനെന്താ അത് ഉണ്ടാക്കാൻ എളുപ്പമല്ലേ…” ഞാൻ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു…
ഷബീന വീണ്ടും ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു… അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായ നീരസമുണ്ടായിരുന്നു. “അതിനിവിടെ മുട്ടയും ബ്രഡും ഇരിപ്പില്ല. നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് പോയി ഒന്ന് വാങ്ങിച്ചു വരുമോ?”
ആ വാചകം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മരവിച്ചുപോയി. ഈ രാത്രിയിൽ, ടൗണിലെ കടകളെല്ലാം അടയാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ നേരത്ത്, എന്നെ മുട്ടയും ബ്രെഡും വാങ്ങാൻ വിടുക എന്നതിലെ ഗൂഢലക്ഷ്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഡോക്ടറുമായുള്ള അവളുടെ ആ കളി പാതിവഴിയിൽ മുടക്കിയതിനുള്ള ശിക്ഷയാണിതെന്ന് അവളുടെ ആ ഉറച്ച നോട്ടം എന്നോട് പറഞ്ഞു.
”ഇപ്പോൾ തന്നെ വേണോ ഷബീനാ? സമയം ഒരുപാടായില്ലേ…” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
”വേണം. അദ്ദേഹം അതിഥിയല്ലേ? ചോദിച്ചത് കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നത് മോശമല്ലേ,” അവൾ ഒരു തർക്കത്തിന് ഇടയില്ലാത്ത വിധം പറഞ്ഞു.
മറുത്തൊന്നും പറയാനാവാതെ ഞാൻ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ ലിവിങ് റൂമിലായിരുന്നു. ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എന്റെയുള്ളം ആകെ പുകയുകയായിരുന്നു…
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ വീഥികളിലൂടെ ഒരു മാരത്തോൺ വേഗതയിൽ ഞാൻ കാർ പായിച്ചു…
ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ തട്ടിപ്പൊളിയുന്നതുപോലെ തോന്നി…
അടുത്തുള്ള കടകളെല്ലാം ഷട്ടറുകൾ താഴ്ത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു,, ഓരോ അടഞ്ഞ കടയും കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആധി കൂടിവന്നു…
മുട്ടയും ബ്രെഡും എന്ന നിസ്സാര കാര്യം വാങ്ങാൻ എനിക്ക് കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന സത്യം എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു…