Posted by
പക്ഷേ ആ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ നടന്ന ആ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ…
സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകെ പിടിക്കുമ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,, ഓരോ സെക്കൻഡും നീളുന്നത് എന്റെ വീട്ടിലെ ആ ലിവിങ് റൂമിലെ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഭയാനകമായ സങ്കല്പങ്ങളിലേക്കാണ്…
പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് തീരേണ്ട യാത്ര നാൽപ്പത് മിനിറ്റോളം നീണ്ടത് എന്റെ ഉള്ളിലെ തീയെ ആളിക്കത്തിച്ചു… ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗമായി എനിക്ക് തോന്നി…
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഞാൻ വീടിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ഓടി… ആവേശത്തോടെ പിടിച്ചു വലിച്ചെങ്കിലും അത് അകത്തുനിന്നും ദൃഢമായി പൂട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു.. ഞാൻ ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി. ഒരിക്കൽ, രണ്ടുതവണ… പിന്നെ തുടരെത്തുടരെ ആ മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്ന രീതിയിൽ ബെല്ലടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…
പക്ഷേ അകത്തുനിന്ന് ഒരു അനക്കവുമില്ല… ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിശ്ചലനായി… കാതുകൾ വാതിലിനോട് ചേർത്ത്, ശ്വാസം പോലും വിടാതെ അകത്തെ ചലനങ്ങൾക്കായി ഞാൻ കാതോർത്തു.
ആദ്യം എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം മാത്രമാണ് കേട്ടതെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു…
”ഠപ്പേ!”
ഒരു പടക്കം പൊട്ടുന്നതുപോലെ മാംസത്തിൽ കൈപ്പത്തി അമരുന്ന ശബ്ദം! അതോടൊപ്പം ഷബീനയുടെ വേദനയും സുഖവും കലർന്ന ഒരു ഞരക്കവും…
എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന് മുൻപേ അത് ആവർത്തിച്ചു…