Posted by അർജുൻ ഫോൺ വെച്ച് മീരയെ നോക്കി. “ഇപ്പോൾ സമയം ഒൻപതര. ഇനിയും ഒന്നര മണിക്കൂർ ഉണ്ട്. സാധാരണ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാൻ ഈ സമയം ഒന്നും പോരാതെ വരും. പക്ഷേ എന്റെ ഈ നാടൻ സുന്ദരിക്ക് വെറും പത്ത് മിനിറ്റ് മതിയല്ലോ. അപ്പോൾ ബാക്കി സമയം നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” അവൻ കണ്ണുരുട്ടി മീരയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയുടെ അർത്ഥം മീരയ്ക്ക് നന്നായി മനസ്സിലായി.
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ നിന്നു. അർജുൻ വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും അവന്റെ വിളി വന്നു: “മീരേ… ഇവിടെ വെച്ചിരുന്ന ആ സാധനം എവിടെ? എനിക്ക് കാണുന്നില്ലല്ലോ!”
മീര പാത്രം തേയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, “എന്ത് സാധനം ഏട്ടാ? ഞാൻ ഒന്നും എടുത്തില്ലല്ലോ.”
അരികിൽ നിന്ന അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മീരയെ തോളിൽ തട്ടി. “നീ തന്നെയാ മോളേ ആ സാധനം! നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ? അവൻ ഇല്ലാത്ത സാധനം തിരയുകയൊന്നുമല്ല, നിന്നെ തിരയുന്നതാ. ചെല്ല്, ചെന്ന് നോക്ക്.”
അമ്മയുടെ കളിയാക്കൽ കേട്ട് മീരയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു. “അയ്യേ… അമ്മയും തുടങ്ങിയോ?” അവൾ പിറുപിറുത്തു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പാത്രം കഴുകൽ തുടർന്നു.
“അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം. നീ പൊയ്ക്കോ. അർജുന് വേണ്ട സാധനം വേഗം കൊടുത്തു വിട്,” അമ്മ വിടാതെ കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മീരയുടെ ഉള്ളിൽ നാണത്തിന്റെ വലിയൊരു തിരമാല തന്നെ അടിച്ചു. അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി മെല്ലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും അർജുൻ അകത്തുനിന്ന് വീണ്ടും വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു: “മീരേ… വേഗം വാ!”