Posted by “അമ്മേ, മെല്ലെ എഴുന്നേൽക്കാം,” അർജുൻ അമ്മയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു വീൽചെയറിലേക്ക് ഇരുത്തി. വേദന കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖം ഒന്ന് ചുളിഞ്ഞു. മാളവിക അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൂടെ നടന്നു. പുതിയ റൂമിലെ ബെഡിലേക്ക് അമ്മയെ മാറ്റിക്കിടത്തിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർക്ക് അല്പം സമാധാനമായത്.
തുടർന്ന് മാളവികയും അർജുനും അമ്മയുടെ അരികിലിരുന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.അർജുൻ, നീ കുറച്ചു കൂടി കഴിക്കൂ. നീ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ,” മാളവിക അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചപ്പാത്തി വെച്ച് കൊടുത്തു.
“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല ചേച്ചി… ഈ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് ഒന്നും ഇറങ്ങുന്നില്ല,” അർജുൻ മ്ലാനതയോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും മാളവികയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ പാതി മനസ്സോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു.ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് മാളവിക പാത്രങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്. അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ വലിയൊരു ഭാരം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതുപോലെ തോന്നി.
”ചേച്ചി…” അവൻ വിളിച്ചു.
മാളവിക അവനെ നോക്കി. “എന്താ അർജുൻ? നിനക്ക് വയ്യേ?”
”അതല്ല ചേച്ചി… എനിക്ക്… എനിക്ക് ചെന്നൈയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണം. ക്ലാസുകൾ മിസ്സായാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും,
അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു:
”സാരമില്ല അർജുൻ… നീ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് കൂടുതൽ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.
അമ്മയുടെ കാര്യം ഓർത്ത് നീ പേടിക്കണ്ട, ഇവിടെ ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ. അമ്മായിയെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”