Posted by പക്ഷേ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ… അനുശ്രീയെ ചുംബിച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവൻ രഹസ്യമായി രമ്യയെ നോക്കും. ഒരു നിമിഷം. ‘ക്ഷമിക്കണം’ എന്നോ ‘നീ മാത്രം’ എന്നോ പറയുന്ന നോട്ടം.
രമ്യയും തിരിച്ചുനോക്കും. ‘സാരമില്ല’ എന്നോ ‘എനിക്ക് മനസ്സിലാവും’ എന്നോ പറയുന്ന നോട്ടം.
അനുശ്രീ കാണില്ല. അവൾ നാണിച്ച് ചിരിച്ച് രാഹുലിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ചിരിക്കും.
രാത്രിയിലെ നോവ്
രാത്രിയിൽ അനുശ്രീ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ രമ്യ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ വന്നിരിക്കും. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും. നക്ഷത്രങ്ങൾ എണ്ണും.
‘ഞാൻ ആരാണ്? അമ്മയോ? കാമുകിയോ? രണ്ടുമോ? ഒന്നുമല്ലയോ?’
ആ ദിവസത്തെ ചുംബനം. ആ തൊടൽ. ആ മുലയിൽ അമർന്ന ചുണ്ടുകൾ. എല്ലാം ഓർമ്മ വരും. ശരീരം ചൂടാവും. പിന്നെ തണുക്കും. കണ്ണ് നിറയും.
അതേ സമയം രാഹുൽ തന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കും. ഫോണിൽ അനുശ്രീയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കും. ചിരിക്കും. പിന്നെ കണ്ണടയ്ക്കും. തെളിയുന്നത് രമ്യയുടെ കണ്ണുനീരാണ്. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളാണ്. ‘മോനേ’ എന്ന വിളിയാണ്.
‘ഞാൻ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? രണ്ട് പേരെയും ചതിക്കുകയാണോ? ആരെയാണ് ഞാൻ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നത്?’ അവൻ തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തും.
ആരുമറിയാത്ത ബന്ധം
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ പോയി. ആഴ്ചകൾ. മാസങ്ങൾ.
പുറമെ എല്ലാം ഭംഗിയായി. അനുശ്രീയും രാഹുലും പ്രണയിച്ചു. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞു. അനിത സമ്മതിച്ചു. ശ്രീക്കുട്ടി തുള്ളിച്ചാടി.
രമ്യ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് പുടവയും ആഭരണവും നോക്കി. തയ്യൽ മെഷീനിൽ രാവും പകലും ഇരുന്ന് അനുശ്രീയുടെ കല്യാണസാരി തയ്ച്ചു. ഓരോ തുന്നലിലും കണ്ണുനീർ വീണു. പക്ഷേ ആരും കണ്ടില്ല.