Posted by
ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത്, പുതപ്പും വലിച്ചിട്ട് ഞാൻ കണ്ണടച്ചു. ഒന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ പ്ലാൻ ഇട്ടതാ. പക്ഷെ എവിടെ?
കണ്ണടച്ചതും ഇരുട്ടിൽ തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് ആ മുഖം!
അനു ചൈതന്യ!
ആ വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്ത ശില്പം പോലെത്തെ മുഖം… എന്റെ വായക്ക് നേരെ നീളുന്ന ആ കൈകൾ… എന്റെ ചുണ്ടിൽ തൊട്ട ആ തണുത്ത വിരലുകൾ…
മൊട്ടിട്ട പൂക്കളൊക്കെ ഓരോന്നായി വിരിയുകയാണ് മനസ്സിനുള്ളിൽ…
നാണവും മാനവും എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത, തൊലിക്കട്ടി അപാരമായ എന്റെ മുഖം പോലും നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു!
ബെഡിൽ കിടന്ന് ഞാൻ തനിയെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “എടാ അഭിമന്യു, നിനക്കും നാണം വരോടാ?”
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ ചിന്ത ഞാൻ തട്ടിമാറ്റി.
“നടക്കണ കാര്യം വല്ലതും ചിന്തിക്കടാ മണ്ടൻ പോത്തേ…” ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു.
റോൾസ് റോയ്സിൽ നടക്കുന്ന, കണ്ടാൽ ആരും നോക്കിനിന്നുപോകുന്ന അവളെപ്പോലൊരു മുതലിനെ കെട്ടാനുള്ള യോഗമൊന്നും ഈ PSC പഠിക്കാൻ പോവുന്ന എനിക്കില്ല. അതൊക്കെ സിനിമയിൽ മാത്രമേ നടക്കൂ.
നമുക്ക് നമ്മുടെ നിലയിലുള്ള വല്ല പെണ്ണിനെയും കിട്ടും, അതാണ് അതിന്റെ ഒരു ശരി.
ആ ഒരു തിരിച്ചറിവിലും, ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി ബാക്കി നിന്നു. അത്രയും വലിയൊരു പണക്കാരിയെ കെട്ടാനുള്ള യോഗമില്ലെന്നുള്ള ആശ്വാസത്തിലാണോ, അതോ ആ മുഖം മനസ്സിൽ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, പതിയെ ഞാൻ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…
***********************