Posted by മുഖത്ത് ഒരു നിർവ്വികാരത വരുത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ കള്ളം പറയാൻ ഉറപ്പിച്ചു.
മാളവിക: “ആ… അവൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു അങ്കിൾ. പക്ഷേ ഇവിടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവനോട് ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിച്ചു പറഞ്ഞു വിട്ടു. ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ അപരിചിതരെ കയറ്റുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ലല്ലോ…”
സാമുവൽ അങ്കിൾ: (ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ട്) “അതിനെന്താ മോളേ, ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഗേറ്റ് കടന്നു പോയത് പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാണല്ലോ. അത്രയും നേരം അവൻ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു?”
മാളവിക: “അത്… അവൻ പോകുന്ന വഴിക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ച് വെള്ളം ചോദിച്ചു. അത് കൊടുക്കാൻ പോയതാ. അല്ലാതെ ഒന്നുമില്ല അങ്കിൾ. എനിക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാൻ സമയമായി, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ.”
അങ്കിളിന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ വേഗം നടന്നു. റോഡിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു.ഓട്ടോയിൽ കയറി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്റെ രൂപം നോക്കി.
സ്കൂളിലെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക തന്റെ സ്വഭാവത്തിലും വേഷത്തിലും തികഞ്ഞ മാന്യതയും ഔദ്യോഗികതയും വരുത്തിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളെല്ലാം ഒരു രഹസ്യമായി മനസ്സിൽ പൂഴ്ത്തിവെച്ച്, അവൾ ഗൗരവക്കാരിയായ അധ്യാപികയായി മാറി.മാളവിക തന്റെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഫയലുകൾ നോക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. അപ്പോഴാണ് വിനോദ് സാർ അവിടേക്ക് വന്നത്.
വിനോദ് സാർ: “എന്താ മാളവിക ടീച്ചർ, ഇന്ന് നേരത്തെ എത്തിയല്ലോ? ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ക്ലാസിനേ വരാറുള്ളൂ എന്ന് കേട്ടല്ലോ.”