Posted by
നാൻസി ജനലുകൾ അടച്ച് തിരി തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവൾ തന്റെ പഴയ വെളുത്ത നൈറ്റിയിലായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ പ്രസന്നത പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ ചെറിയ കറുത്ത പാടുകൾ വീണിരിക്കുന്നു. പള്ളിമേടയിലെ ആ സംഭവം അവൾക്ക് നൽകിയ ആഘാതം അത്രമേൽ വലുതായിരുന്നു.
തോമസ് കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്ന് അവളെ നോക്കി. അയാൾക്ക് അവളോട് വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അച്ചൻ അവളെ എങ്ങനെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തത് എന്നറിയാനുള്ള ഒരു ആസക്തി അയാളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
“നാൻസി… ഇവിടെ അടുത്തൊന്നു വന്നേ,” തോമസ് പതുക്കെ വിളിച്ചു.
നാൻസി വന്ന് കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. തോമസ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നാൻസി… എനിക്കറിയാം നീ വലിയ വിഷമത്തിലാണെന്ന്. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനം കിട്ടാൻ എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയണം. അന്ന്… അന്ന് ആ മുറിയിൽ അച്ചൻ നിന്നെ എങ്ങനെയാണ്…”
നാൻസി ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ തന്റെ കൈകൾ വലിച്ചെടുത്തു. “ഡാഡി… എന്തിനാണ് വീണ്ടും പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത്? ഞാൻ അത് മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപമായിരുന്നു ആ നിമിഷങ്ങൾ.”
“സാരമില്ല മോളേ… അതൊന്നു തുറന്നു പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാരം കുറയും,” തോമസ് നുണ പറഞ്ഞു. യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടത് ആ വിവരങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോഴുള്ള ഉത്തേജനമായിരുന്നു.
നാൻസി ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഓരോന്നായി ഓർത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.