ശ്യാമളയുടെ ഒരു ദിവസം [ഋഷി]

ചന്ദ്രേട്ടൻ്റെ പ്ലേറ്റിൽ നിന്നും ഒരിഡ്ഢലി കഴിച്ചു. എനിക്കതു മതിയച്ഛാ! ശ്യാമള പറഞ്ഞു.

അതു പോരടീ. നീയിത്രേം പണിയെടുക്കണ പെണ്ണല്ലേ! ശിവൻ ചിരിച്ചു. അയ്യോ അച്ഛാ! ഇപ്പത്തന്നെ വണ്ണം കൂടി വരുവാ!

ഒന്നുമില്ലെടീ. നീ ഇങ്ങോട്ടിരുന്നേ! ശിവൻ ബെഞ്ചു തട്ടിക്കാണിച്ചു.

വേണ്ടച്ഛാ! ശ്യാമളയൊന്നു ചിണുങ്ങി. ശിവൻ തഴമ്പുള്ള ഇടം കൈ നീർത്തി അവളുടെ തടിച്ച ചന്തിക്ക് ആഞ്ഞൊരടികൊടുത്തു. ആഹ്! അവൾ തുള്ളിപ്പോയി. ഇങ്ങോട്ടിരിക്കടീ! അവളുടെ ഇടുപ്പിലെ ചതയിൽ പിടിച്ച് ശിവനവളെ തൻ്റെയിടതുവശത്ത് ബെഞ്ചിലിരുത്തി.

അച്ഛാ! അവൾ പിന്നെയും ചിണുങ്ങി. ഇനീം വേണോടീ? ശിവൻ ബെഞ്ചിലൊതുങ്ങാതെ പിന്നിലേക്കു തള്ളിനിന്ന ആ തടിച്ച ചന്തിക്ക് നോവിക്കാതെ ഒന്നടിച്ചു.

വേണ്ട. ഞാൻ കഴിച്ചോളാം. അവളനുസരണയുള്ള പെണ്ണായി. അച്ഛൻ്റെ പരുത്ത കയ്യ് ചന്തീലെ മൃദുമാംസത്തിൽ ആഞ്ഞു പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ആ കൊച്ചുപെണ്ണായി. അവളുടെയച്ഛൻ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായപ്പഴേക്കും മരിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും അവളച്ഛൻ്റെയോമനയായിരുന്നു.

കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ തുടയിലും ചന്തിയിലും അച്ഛൻ്റെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള കുഞ്ഞടികളും, എന്നാൽ അവളുടെയോർമ്മയിൽ രണ്ടുവട്ടമെങ്കിലും അമ്മയോടു തർക്കുത്തരം പറഞ്ഞതിന് അച്ഛൻ്റെ മടിയിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്നതും ഫ്രോക്കു മേലോട്ടുയർത്തി ജട്ടിമാത്രം പൊതിഞ്ഞ ചന്തികൾ അച്ഛനടിച്ചു ചുവപ്പിച്ചതും അവളോർത്തു… തടിച്ച ചന്തികൾ അവളാ ബെഞ്ചിലിട്ടൊന്നുരച്ചു. തുടയിടുക്കിലെന്താണ് നനവു പടരുന്നത്! ദൈവമേ!

അപ്പഴാണ് അച്ഛൻ്റെ ഇടം കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിലമർന്നത്. ഇങ്ങോട്ടടുത്തിരിക്കടീ! അവൾ ചന്തികൾ പൊക്കി അച്ഛനോടുരുമ്മിയിരുന്നു. എന്തെന്നില്ലാത്ത സുരക്ഷതത്വം തോന്നി. വീടിൻ്റെ മുഴുവൻ ചുമതലയുമേറ്റുന്ന തനിക്കും ഒന്ന് തലചായ്ക്കാൻ ഇപ്പോഴച്ഛനുണ്ട്! പാവം ചന്തു. അവനെ നോക്കണ്ടതും തൻ്റെ പണിയാണ്! അച്ഛൻ്റെ ചൂടും ആ ഗന്ധവും വാത്സല്ല്യവും അവളെപ്പൊതിഞ്ഞു. ഇടുപ്പിലെ കൊഴുപ്പിൽ ആ വിരലുകൾ അമർത്തിഞെരിക്കുന്നു… ആഹ്…